Als de patroons zich laten gaan :: “Gedaan met de democratie en de regeldiarree”

“Wekenlang is men al bezig alle werkgevers af te schilderen als mensen van twijfelachtig allooi,” zegt Rudy Thomaes van patroonsorganisatie VBO. Maar als de patroons onder mekaar zijn, laten ze zich ferm gaan. Bewijs daarvan deze verhelderende toespraak.

Foto Solidair, Salim Hellalet

“Het is niet omdat er twee of drie betwistbare dossiers zijn dat men een schandvlek moet werpen op alle ondernemingen,” zo zegt de leider van het VBO1. Dat is ook de zin van de patronale petitie “Laat ons ondernemen” die op 25 januari gelanceerd werd.

Maar wat willen de patroons echt? We konden de hand leggen op een toespraak die Patrick Meirlaen, vroeger directeur bij Pioneer, namens de patroonsorganisatie Voka hield. Zeer verhelderend. Zeker als je bedenkt dat de patroons “meer respect” vragen².

De toespraak begint zo: “Ten eerste: weg met de Anarchisten; Ten tweede: Stop de Regeldiarree; Ten derde: Leve de Ondernemers!” De speech vond plaats in de gebouwen van Tabaknatie. Op de nieuwjaarsreceptie van Voka Antwerpen-Waasland op 19 janvier, voor een respectabele groep ondernemers. Diezelfde mensen die de maandag nadien luid in de pers riepen dat ze “meer respect” verdienen.

Een duizendkoppig, dom en onverslaanbaar monster

Bij de opening onder de hoofding “Weg met de anarchisten” kunnen we lezen: “Onder het mom van inspraak hebben we een duizendkoppig, dom en onverslaanbaar monster gecreëerd. Dom ja, dat durf ik hier te stellen: de mensen die we betrekken in het beslissingsproces... zijn in de meeste gevallen NIET geïnformeerd. (…)

Kom opnieuw tot leiderschap. De beleidsmakers moeten terug het heft in handen nemen en leiden in plaats van zich te laten misleiden. Stop de waanzin van de volksdemocratie en anarchie en begin weer ZELF te besturen!”

“Stop de waanzin van de volksdemocratie”, “want het volk is dom”, dat is de nieuwjaarsboodschap van Voka.

Vechten voor je rechten, dat noemen zij anarchie. Inspraak zoals met het referendum tegen de Lange Wapper, strijd zoals bij AB InBev, solidariteit met Opel: dat noemen zij “volksdemocratie”, dat noemen zij “een monster”. Want laten we daar niet dom over doen, er gaan nog ontslagen komen. Nog veel. Wellicht nog 70.000. De patroons hebben schrik van het voorbeeld van de werknemers van AB InBev. Zij hebben liever dat de mensen alles slikken, alles aanvaarden en braafjes ‘ja’ knikken. Dat noemen zij “orde”, en als de mensen dat niet doen, noemen zij dat “anarchie”.

De regeldiarree

Het tweede punt uit de nieuwjaarstoespraak van Voka Antwerpen-Waasland luidt: “Stop de regeldiarree: het afschaffen van regeltjes moet een sport worden, zet de bijl erin!” Dat zegt u misschien niets. Het gaat niet om de regeltjes die het leven van de kleine man lastig maken. Het gaat om de grote regelgeving. Wie de film Capitalism: A Love Story van Michael Moore heeft gezien weet dat. Op een bepaald moment laat Moore een foto zien van bankiers die met een kettingzaag staan boven een stapel een stapel papier. Een stapel regelgeving. De kettingzaag er in. De-regulering. Alle controle op de banken en financiële markten afschaffen. Geen pottenkijkers. Laat ons speculeren.

En wat is er dan gebeurd? Toen alle controle was verdwenen, hebben de cowboys van het kapitalisme met ons spaargeld en met onze pensioenen op de beurs gespeeld. Poker gespeeld met ons geld. En toen alles vergokt was, zijn ze met uitgestreken gezicht bij de overheid komen aankloppen. Wij willen 20 miljard euro van de belastingbetaler. Nu.

We zijn nog geen jaar later. En het is weer van dat. Hetzelfde liberaal extremisme dat ons naar de crisis heeft geleid. Maar zij willen nog meer. Ook de regels die nog een zekere bescherming tegen ontslag bieden, moeten afgebouwd worden. Dat hebben ze maandag 25 januarai met 11 samen aan tafel geëist. Alle patroonsorganisaties samen. Het is crisis, en dus moet het makkelijker worden om bedienden op straat te zetten.

Sociale hangmat?

De toespraak van Voka eindigt met de rubriek: “Leve de ondernemers”: “Een ondernemer moet vooruit, er is geen sociaal vangnet (of hangmat) voor ondernemers. (…) Ondernemerschap is het zout der aarde…  ga ervoor in 2010, Leve de Ondernemers !”

De sociale zekerheid, “een sociale hangmat.” Zeg dat eens tegen de een op drie alleenstaande vrouwen die het met minder dan 830 euro per maand moeten rondkomen. Tegen al die mensen die hun ziektekosten niet meer kunnen betalen.

Er is maar één hangmat. En dat is de fiscale hangmat van hen die extraverte bonussen ontvangen, riante dividenden binnenrijven en daarboven nog allerlei fiscale cadeaus ontvangen. Dat is een heel hangmatsalon.

¹ La Libre Belgique, 29 januari
² Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, antwoordde op die toespraak van Voka op de nieuwjaarsreceptie van de PVDA in Antwerpen op 29 januari. Dit artikel is in ruime mate op dat antwoord geïnspireerd.