In het spoor van Marc Van Thielen (LBC) :: “De actie mag hiermee niet stoppen”

Van stakerspiket naar stakerspiket, in een lus rond Antwerpen, samen met een vakbondssecretaris. Het is een bijzondere ervaring. We ondervonden op tal van plaatsen veel solidariteit en ook veel warmte. En die kwam niet alleen van de brandende paletten.

11

Marc Van Thielen (58), vakbondssecretaris voor de Landelijke Bediendecentrale, is al een paar uur op stap, als ik hem aantref op onze afspraakplaats aan het winkelcomplex van Schoten. Hij ziet het wel zitten, vandaag. Hij heeft her en der aan fabriekspoorten al wat materiaal afgezet en overal zag het er veelbelovend uit. “En volgens wat ik via de radio hoor, is de staking ook elders overal goed opgevolgd. Ondanks de mediahetze van de voorbije dagen tegen de staking en tegen de vakbonden”, zegt hij met enige trots. En met opluchting. “Want het is nodig dat er een ernstige reactie komt, want zoals ze nu eenzijdig de besparingen op de rug van de werknemersgroep leggen, dat kan voor mij absoluut niet. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat het hiermee niet ophoudt, als er geen krachtige reactie van de werknemers komt. Wij zijn nog niet uit het beeld. De werknemers zijn – zo denkt men – de meest kwetsbare groep, die ze het gemakkelijkst besparingen kunnen opleggen. We moeten laten zien dat die niet zo is.”

Geen morrende klanten bij Carrefour

In het winkelcomplex van Inno, Carrefour, Brico en Lunch Garden in Schoten, waar onze piketronde start, werken zo’n 400 mensen. “Bij andere stakingen waren er wel eens vrij harde confrontaties tussen stakers en klanten die koste wat het kost hun boodschappen wilden doen. Vooral hier in de regio Brasschaat-Schoten, in meer volkse Carrefours in de binnenstand is dat veel minder het geval. Maar in de context van de algemene staking zal het vandaag ook hier allemaal wel vrij rustig blijven, vermoed ik.”

Als we later, iets na de middag, weer op ons vertrekpunt aankomen, blijkt dat ook zo te zijn geweest, vertellen ons de delegees: een zeldzame klant was wel eens komen langsrijden, maar was bij het zien van het ongeveer dertigkoppige piket onmiddellijk weer vertrokken. “Nochtans hebben de media de voorbije dagen meer dan ooit de publieke opinie tegen de staking en tegen de vakbonden proberen te bewerken. Volgens professor Blainpain was onze staking zelfs onwettig.”

Als we even later op weg zijn naar New Holland, krijgt Marc in de auto een telefoon – handenvrij bellen met bluetooth! – van collega Eric Vandenheede, die tussendoor meldt ze aan de Carrefour van Borsbeek een deurwaarder verwachten. Maar hij is vooral heel opgelucht over het succes van de staking: “De discussie over de index van de laatste dagen heeft alles definitief in het voordeel van de staking doen kantelen, denk ik.”

Onderweg scheppen we er plezier in dat de Noorderlaan en de Scheldelaan, waar het anders zo druk is, nu zo goed als voor ons alleen open ligt. En dat de radio vanochtend meldde dat er vandaag niet zoals gewoonlijk 250 à 300 km ochtendfile is, maar nog geen 30. En sommige daarvan zijn te wijten aan de filterblokkades rond Brussel… 

Aan tractorenfabriek New Holland en aan Lanxess en Bayer krijgen we overal hetzelfde rustige beeld: een klein maar kordaat piket – meestal rood en groen door elkaar, bij New Holland rood en groen apart – dat ons zeer warm ontvangt, ook dankzij de vuren in alle mogelijke vormen. Nergens zijn er werkwilligen opgedaagd. Ook niet bij de New Holland, waar er circa 90 bedienden zijn tegenover een kleine duizend arbeiders, zoals in de tijd van de traditionele fabriek.

Medialeugens beu

Een klein incident bij Lanxess, wanneer daar een jonge journalist en een cameraman van Kanaal Z aankomen. Niemand wil hen een interview toestaan, de twee krijgen van het piket zowat de volle laag en druipen na een paar minuten dan maar af. “Het is misschien niet de beste reactie, maar ik begrijp hen wel, na al de heisa die er de voorbije dagen in de media is gevoerd.”

Ook CD&V-voorzitter Wouter Beke heeft zijn best gedaan om de stakers te ontmoedigen. Het ACV heeft een probleem? “Oh, maar de CD&V is hoe langer hoe minder de vertolker van wat er in het ACV leeft. En binnen onze vakbond hoor ik hoe langer hoe meer andere stemmen. En daar kan ik alleen maar blij om zijn.”

Fiscale rechtvaardigheid

Mij valt het op dat zijn centrale, de LBC, maar ook Metea, de metaalcentrale van het ACV, veel affiches en spandoeken verspreidt over een rechtvaardige fiscaliteit. De LBC-website opent bijvoorbeeld met “Arcelor betaalde 464 euro belastingen. En jij?” “Dat klopt. En we merken dat de campagne rond de vermogensbelasting en een rechtvaardige fiscaliteit, die we met de LBC al enige tijd mee voeren, nu echt wel aanslaat. Dat is ook voor een deel de kwaadheid van veel mensen: terwijl zij heel veel belastingen betalen, betalen de grote bedrijven er nog nauwelijks. Dat maakt ook de huidige besparingen zo onrechtvaardig. Het kan niet dat het kapitaal zo buiten schot blijft.”

Umicore: lock out voor delegees

Ook bij Umicore in Hoboken – met een opvallend gelijk roodgroenblauw piket – wordt er geen gram zilver, goud of een van de andere 15 metalen gemaakt. Gerecycleerd, corrigeert me een delegee. Ook de 500 bedienden staken. Al heeft de directie de voorbije dagen, op vraag van welgeteld één werkwillige, personeelsvergaderingen georganiseerd. “Maar die zijn, dankzij het werk van onze delegees als een boemerang in hun gezicht teruggekeerd.” Marc Van Thielen vangt er het verhaal van de dag op: “Geen enkele van de werknemers met een mandaat mag de fabriek in. Hun toegangsbadge is geblokkeerd. Onbegrijpelijk, want er is in die fabriek helemaal geen volk.”

Dit vraagt om meer

“Voor mij is de belangrijkste conclusie van de stakingsdag dat de actie hiermee niet mag stoppen. Natuurlijk kunnen we die niet dag na dag of week na week herhalen, maar we kunnen wel naar actievormen zoeken die het verzet levend houden. Een gerichte actie naar ArcelorMittal, Electrabel, de beurs… met een voldoende grote groep om de zaak warm te houden, terwijl je toch niet elke keer de hele groep mobiliseert. Dan kun je op het juiste moment opnieuw naar grote acties overschakelen. Ik vind het heel belangrijk dat we doorgaan tot er effectief verandering is, en niet een klein beetje. Anders gaan er misschien afhaken, omdat ze al die one shot-acties zonder resultaat moe worden. Het moet duidelijk zijn dat we doorgaan. Als vakbond moeten we duidelijke keuzes maken en ook de werkgevers en de politici tot duidelijke keuzes dwingen. Ik ben heel erg voor de duidelijkheid.”

Lees ook:
• In het spoor van Roméo Bordenga (ABVV Metaal) :: “Staken doe je nooit voor je plezier”