PVDA shop online
- Gerelateerd nieuws
In het spoor van Marc Van Thielen (LBC) :: “De actie mag hiermee niet stoppen” - 30-01-12
In het spoor van Roméo Bordenga (ABVV-Metaal) :: “Staken doe je nooit voor je plezier”
5.50 u, we staan voor de kantoren van het ABVV in Charleroi. Druppelsgewijs komen de delegees aan. Onder hen Roméo Bordenga, provinciaal secretaris ABVV-Metaal Henegouwen-Namen. Vijftien minuten later zijn we op weg voor een ochtendronde langs de stakingspiketten in “le Pays noir”.
“Een aantal gasten waren al om 4 uur vanochtend aan de luchthaven van Charleroi. Ze zijn erin geslaagd om de luchthaven compleet te blokkeren. De eerste keer dat ons dat lukt!” Roméo Bordenga is enthousiast en zal dat de hele ochtend lang blijven.
Tientallen syndicalisten verzamelen aan de provinciale zetel van de vakbond voor de eerste algemene staking in gemeenschappelijk front sinds 1993. Ook al moesten ze vroeg uit de veren, ze zien er allemaal fris en goed wakker uit. Ze krijgen een warme ontvangst. Rond een kop koffie maken de delegees en secretarissen uit verschillende sectoren een stand van zaken op. “En, geblokkeerd bij jullie? Heel goed, we komen eraan. Bewaar nog wat koffie voor ons!” Met zijn gsm voortdurend aan het oor, doet Roméo Bordenga ons teken dat het tijd is om te vertrekken.
In de auto praat Bordenga, zoon van Siciliaanse migranten, over zijn gezin (gehuwd, vader van een dochtertje van 10 en een zoontje van 4), over zijn werk, over de streek, over zijn engagement… In 1991 begon hij te werken bij ACEC (tegenwoordig Alstom). Vier jaar later was hij kandidaat bij de sociale verkiezingen. Zo klom hij langzaam op in de hiërarchie. In 2010 werd hij politiek secretaris van de Henegouwse metallo’s.
“Nooit meegemaakt, zo’n frontale aanval in de media”
Eerste halte is vliegtuigbouwer Sonaca. Een tiental syndicalisten staan bij een vuurtje. Als ze ons fototoestel zien zijn verbaasd. “Van welke pers zijn jullie? Van Solidair? Oké, dan is ‘t goed!” Journalisten worden gewantrouwd.
Roméo: “Zo’n frontale aanval in de pers, dat heb ik nog nooit meegemaakt. En ik heb nochtans al wat sociale conflicten zien passeren. Maar zo’n zware aanval tegen de vakbonden, nee, nog nooit. Als je naar zo’n nieuwssite surft, waarop ze vragen om mee te doen aan een opiniepeiling, of je nu ‘ja’ of ‘nee’ antwoordt, de vragen zijn zo gesteld dat je in elk geval tegen de staking bent.”
Na enkele minuten nemen we afscheid van de werknemers van Sonaca. We hebben nog afspraken deze ochtend. “Ik ga bij zoveel mogelijk piketten langs”, zegt Bordenga. “Ik ben om half vijf opgestaan om mijn planning voor vandaag op te stellen. Vooruit, we gaan kijken hoe het zit bij Caterpillar. Het schijnt dat het daar goed marcheert.” En inderdaad, daar staat nog meer volk. En later, aan de industriezone van Gosselies zien we dezelfde gezichten terug. “We hebben gezorgd voor vliegende piketten. We gaan overal kijken of onze kameraden versterking nodig hebben. En we houden elkaar op de hoogte van wat er overal gebeurt.”
Hoe verder de ochtend vordert, hoe meer optimisme we zien bij de arbeiders over het slagen van deze stakingsdag. We verlaten Gosselies, op weg naar het volgende piket. En zo gaat dat verder, uren aan een stuk: Roméo Bordenga houdt halt bij een piket, praat enkele minuten met de aanwezige arbeiders en stapt dan opnieuw in. In de auto blijft hij telefonisch contact houden met de piketten, kwestie van op de hoogte te zijn mochten er zich incidenten voordoen. “Weet je, alleen al in de regio rond Charleroi zijn we actief in ongeveer 70 bedrijven waar we een vakbondsdelegatie hebben.”
“Elke mobilisatie is goed”
Deze jonge veertiger houdt zich aan een verdomd strakke planning. Wat hem niet belet om meteen ook verder te kijken dan deze 30ste januari (“Een historische dag!”): “Elke mobilisatie – die van de voorbije weken en die nog zullen komen – is goed. We moeten de communicatie met de buitenwereld verbeteren, niet alleen binnen de bedrijven discuteren. Want, al proberen ze ons het tegendeel wijs te maken, ik geloof niet dat de bevolking tegen onze protestbeweging is. De mensen moeten weten dat wij niet staken zijn voor een loonsverhoging van 50 eurocent, maar voor een andere maatschappij. En we moeten het gemeenschappelijk vakbondsfront zo lang mogelijk in stand zien te houden. Alleen op die manier kunnen we winnen.”
Overal waar we komen gaan de discussies over de besparingsmaatregelen van de regering. “We moeten onze tanden laten zien. De arbeiders zijn zich niet altijd bewust van hun eigen kracht. De dag dat ze zich hiervan bewust worden, zal geen mens hen nog kunnen tegenhouden. En de toekomst van de strijd zal op Europees niveau moeten liggen. Ik heb er goede hoop in voor de actie van de Europese vakbonden op 29 februari. Die beweging is nog lang niet toe aan stoppen…”
Vrieskou of niet, telkens we aankomen bij een nieuw piket is de opluchting groot. Alle grote bedrijven zijn afgesloten en de overgrote meerderheid van niet-stakende werknemers begrijpt dat het weinig zin heeft om te proberen erlangs te raken. We zien er trouwens heel wat die met een vriendschappelijke geste naar de stakers huiswaarts keren. “Net wat ik al zegde, ik denk niet dat deze staking met zo’n slecht oog bekeken wordt. Weet je, het is niet omdat de televisie ons in allerlei soaps en films overstelpt met beelden van zon, mooie wagens en goed gevulde ijskasten, dat de mensen denken dat het er in werkelijkheid ook zo aan toegaat. Integendeel zelfs, voorlopig.”
“Aan politiek doen via sociale verkiezingen”
De vader van Roméo Bordenga was mijnwerker. “Hij kwam hier aan in 1957. Een jaar na de mijnramp van Marcinelle in Bois du Cazier. Als je naar de werkomstandigheden van je ouders kijkt, dan groeit je klassenbewustzijn vanzelf. En in die tijd hadden de migranten, zelfs de Europese, geen stemrecht. Toen ik dan als arbeider aan de slag ging bij ACEC, heb ik beslist om mij ook met politiek bezig te houden, via de sociale verkiezingen. Ik heb gebruikgemaakt van de vakbond om mijn mening kenbaar te maken.”
Aan de rotonde vlak bij de luchthaven, heerst er bijna een feestelijke sfeer. Er zijn zelfs automobilisten die claxonneren om hun steun te betuigen. Er is absoluut geen sprake van ergernis over de kleine filterblokkade. “We willen de mensen niet hinderen. We hebben het toch niet op hen gemunt. Wat wij wilden, is de economie van het land stilleggen, de strijd aanbinden met deze regering en met het patronaat. In Charleroi is dat vandaag gelukt.”
De ochtend is nog niet voorbij, maar we moeten afscheid nemen van Roméo Bordenga. Op zijn agenda staat nog een bezoek aan een tiental piketten en dan een vergadering op de zetel van het ABVV in Charleroi. En daarna neemt hij opnieuw de wagen voor een twee ronde. Het zal laat worden voor hem, vanavond. Wie zei daar dat je van staken niet moe wordt?
Lees ook:
• In het spoor van Marc Van Thielen (LBC) :: “De actie mag hiermee niet stoppen”