Onze leden, onze rijkdom :: Dirk, de vakbondsdelegee die op stoelen springt

Den Dirk, daar moet je een net over gooien als je hem te pakken wil krijgen, want hij is altijd druk in de weer. Portret van een vakbondsdelegee en ploegleider bij het stedelijk onderwijs in Antwerpen, grootvader en liefhebber van zeiltochten.

Sp.a’ers die CD&V’er worden, CD&V’ers die naar Open Vld gaan en dan al die zonen van... “Logisch dat de mensen het beu worden!” zegt Dirk Van Dyck. (Foto Solidair, Frans Vanbelle)

Dirk Van Dyck (57), die op zijn vijftiende begon te werken en metser van opleiding is, is nu al drie jaar ploegleider van de onderhoudsploeg van de scholen van het Antwerps stadsonderwijs. Hij heeft zes bouwvakkers, twee magazijniers, een bediende en drie mensen van de speeltuigencel voor de kleuterscholen onder zich, maar is niet te beroerd om zelf zijn overall aan te schieten. Een vakman in hart en nieren.

Hij gooit mij meteen in het bad van de scholen in de grootstad: besparen tot op het bot. De stad Antwerpen had vroeger 80 % statutair personeel en 20 % contractuelen. Guy Lauwers, sp.a-schepen en vroegere vakbondsleider van Dirk, zei enkele jaren geleden dat die verhoudingen zouden omkeren. Hij krijgt stilaan gelijk. Dirk en zijn team zitten na het autonoom maken van het stedelijk onderwijs ook niet meer bij het stadspersoneel.

“Mijn baas zegt: ‘Ik heb een zak geld, zoveel voor jullie, zoveel voor Werkhaven en zoveel private aannemers.’ Op zich niets mis mee, maar de vraag naar onderhoudswerken is groter dan onze capaciteit tot afwerken...” Het stedelijk onderwijs is geprivatiseerd en alle gebouwen zijn versleten. Wat Dirk en zijn mensen doen, zijn druppels op een hete plaat. Je kan hen een beetje met de brandweer vergelijken.

Als vakbondsdelegee van ACOD is hij haantje de voorste. Hij springt op een stoel wanneer het nodig is: “Ze mogen wel weten dat je er bent.” Hij mikt in het algemeen op de jonge werknemers. “Zij zullen de toekomst maken, zij zijn ook meer bereid om naar Brussel te gaan als er moet betoogd worden.” Dirk toont me de voorpagina van Het Laatste Nieuws over 30 januari: “STAKING WORDT ECHT MENENS.” Ze moeten er schrik van hebben, vindt hij. De mensen zijn het beu.

Over zijn keuze voor de PVDA zegt hij dat die partij linkser is dan wat hij als links ervaart. “Maar dat is goed, want we zitten in een maatschappij waar rechts de kop begint op te steken. Ze zeggen: ‘communisten’. Maar de PVDA staat voor wat ze zegt. De PVDA doet voorstellen, de andere partijen nuanceren het wat en gaan dan met de pluimen lopen. Vandaag wordt een sp.a’er CD&V’er, en een CD&V’er een VLD’er. En dan al die zonen van... Logisch dat de mensen het beu worden!”

Chapeau Laura Dekker

De weekends van Dirk: die zijn heilig, al zijn ze niet ‘voor zijn eigen’ maar voor zijn vier kleindochters tussen 4 en 11. Vier ‘maskes’, maar ze moeten niet onderdoen voor jongens. Met Pasen gaan ze voor een week naar Vennebos in een bungalow van Sodipa, de sociale dienst van ‘t Stad. Ook dat is stressen: “Op het einde ben ik ‘moeger’ dan bij het vertrek, maar voldaan. Grootouders moeten er staan, vind ik, want ouders hebben het heel zwaar.”

Als Dirk echt wil uitwaaien: één remedie: zeilen op zee, samen met zijn vrouw Erna. Op de kaai in Breskens kiezen ze dan zee met een schipper en met acht wildvreemde mensen. “Zo kan ik mijn kop leegmaken. Die Laura Dekker: chapeau! Als je weken en maanden alleen op een boot zit, kom je je eigen tegen!”

Word nu lid van de PVDA voor 20 euro per jaar:
• via www.pvda.be
• via een sms’je naar 0473 87 60 18 (“lid” + naam + adres)