Werknemers Flightcare dwingen directie bestaande akkoorden te respecteren

Op vrijdag 20 januari kwam er een einde aan de staking bij afhandelingbedrijf Flightcare. De directie beloofde dat ze de collectieve arbeidsovereenkomst (cao) zal respecteren.

Reeds in juni 2011 staakte het personeel van Flightcare om zijn rechten te verdedigen. Maar aan de werkomstandigheden is nog niets veranderd. “Het werk is zwaar. In de bagageruimte moeten we voortdurend voorovergebogen staan werken. Steeds vaker zitten mensen ziek thuis”, vertelt een arbeider. Dankzij de staking werd de directie gedwongen om de cao te respecteren. (Foto Solidair)

De stakingsacties begonnen toen bleek dat de directie de afgesloten akkoorden niet respecteerde. Heel wat werknemers en syndicalisten vertrouwden ons toe dat ze het kotsbeu waren.

“De meeste arbeiders werken hier met flexibele contracten”, vertelt ons een werknemer. Dat betekent dat een arbeider elke maand, soms elke week, moet overschakelen van bijvoorbeeld een halftime naar een ¾-baan of dan weer op een voltijdse. Dat maakt het gewoon onmogelijk om ook maar iets te plannen, of het nu gaat om het gezin, om het zoeken van een bijkomende baan of om een aanvraag voor werkloosheidsvergoeding voor periodes dat er weinig werk is. “De arbeider is als het ware de gevangene van dat soort contracten. Dikwijls moet hij maandenlang leven van ietsje meer dan 1.000 euro per maand, meestal zonder aanvullende werkloosheidsuitkering. En dan zetten ze ons op economische werkloosheid terwijl er genoeg wer is... Werk dat de directie dan laat doen door bedienden met tijdelijke vrijstelling uit hun functie.”

“Het is een echt pervers systeem,” legt een vakbondsman uit. “Vooral als je weet dat de economische werkloosheid met ons belastinggeld wordt betaald en het de sociale kassen leegplundert. En ondertussen kan Flightcare zijn zakken maar vullen.” En geen klein beetje trouwens. De onderneming maakte sinds 2003 winst voor een totale som van 47 miljoen euro, waarvan 38,8 miljoen rechtstreeks verdween naar het Spaanse moederbedrijf FCC.

Moeilijkheden als gevolg van de crisis?

De directie kan moeilijk volhouden dat ze de cao niet kan nakomen omwille van de crisis. In een perscommuniqué van 13 januari kondigde de aandeelhouder van de luchthaven nog aan dat het aantal paasagiers met 9,3% gestegen was. “Het probleem waar de directie mee zit, meent een delegee, is dat zij contracten tekenen met de maatschappijen in functie van het aantal vliegtuigen. Als dan een grote luchtvaartmaatschappij als Brussels Airlines bijvoorbeeld beslist een van zijn twee vliegtuigen te schrappen, zoals ze deden op de lijn Brussel-Barcelona, dan verdient Flightcare meteen heel wat minder... maar het werk, dat moet gebeuren, blijft hetzelfde, want ze stoppen de passagiers van twee vliegtuigen samen met al hun bagage dan gewoon in één vliegtuig. Dat verhoogt dus in feite de werkdruk voor een ploeg.”

Zo moeten er in theorie zes mensen in de ploeg zitten als het totale gewicht van de bagage boven de 2.500 kilo ligt. Maar in praktijk zetten ze heel dikwijls maar drie arbeiders in voor 3.500 kilo en meer. Op die manier legt de directie het hele gewicht van de inspanningen bij de werknemers, waarvan sommigen dus in de economische werkloosheid zitten en anderen dubbel werk moeten doen. Dat alles natuurlijk om een dik dividend voor de aandeelhouders te realiseren.

Solidariteit en waakzaamheid

De gevolgen van dit beleid waarbij de akkoorden niet worden nageleefd: toenemend ziekteverzuim, materiaal dat stuk raakt met alle veligheidsrisico’s vandien en vooral, steeds meer woede bij de werknemers.

Op die manier ontvlamde de stakingsactie die uiteindelijk uitliep op een bevredigend akkoord voor de vakbondsdelegatie. De directie beloofde dat ze de cao zal respecteren en geen taken van arbeiders meer aan bedienden zal geven. Op die manier zal ook de economische werkloosheid verminderen. Tijdelijke contracten worden verlengd. Verder zal er een audit komen over de toestand van het materiaal. Toch blijft de delegatie op haar qui-vive: “Het is nog maar de vraag of de directie nu eindelijk de inhoud (van de cao, n.v.d.r.) in de praktijk zal brengen.”

Het meest relevante element is echter het gevoel van solidariteit en gezamenlijke weerstand dat in deze staking is ontstaan. De beweging werd goed opgevolgd en het is daaraan dat de uiteindelijke overwinning te danken is. De werknemers hebben getoond dat zij de directie op de knieën kunnen krijgen en hun rechten kunnen laten gelden, als zij zich maar verenigen. “Een ding hebben we zeker gewonnen”, zegt een tevreden syndicalist: “De directie weet nu dat er in ons bedrijf een arbeidersmacht bestaat, die klaar staat om elke nieuwe aanval tegen de werknemers te pareren.”