Brussel oorlogszone?

Ik woon in een oorlogszone. Dat vernam ik toen ik zondag toevallig naar de VRT keek. Gelukkig wordt een mens goed geïnformeerd. Mijn Brussel, de Europese hoofdstad, is dus een oorlogszone.

David Pestieau

De Amerikaanse aanpak creëert een stad die niet langer een plaats van samenleven is, maar een plaats van angst. Als er één dringende prioriteit is in Brussel en elders, dan is het de sociale nood. (Foto Solidair, Lieven Soete)

Ik heb maandagmorgen eens door het raam gekeken, heb het deurslot omgedraaid en de kinderen naar school gebracht, vlakbij het Zuidstation. Er was niks veranderd. Nochtans, na een ongelukkige draai van een stuur en na incidenten in de buurt van een school, is Brussel door spectaculair mediavuurwerk omgetoverd tot een oorlogszone waar ‘het uitschot’ heerst. Zo beleven de televisiekijkers het, die ver buiten Brussel wonen. Woorden hebben nog altijd een betekenis. De mensen in Belgrado of Mostar tijdens de oorlog in Joegoslavië of de mensen in Bagdad en Kaboel vandaag kunnen van oorlogszones vertellen. Brussel heeft niks van die toestanden.

Zij die reële fenomenen tot een karikatuur uitvergroten, hebben andere zaken voor ogen: meer politie, meer cellen. Dat zal op termijn niks oplossen, integendeel. In Amerika stijgen de misdaadcijfers, al is er daar met 2,4 miljoen gedetineerden een echte gevangenisindustrie: een op de honderd burgers zit er in de cel. Die ‘Amerikaanse’ oriëntatie pakt de problemen en spanningen in de stad niet bij de wortel aan. Ze creëert een stad die niet langer een plaats van samenleven is, maar een plaats van angst. 

Er is een zero tolerance nodig voor de haaien die afdanken om nog meer winsten binnen te rijven

Als er één dringende prioriteit is in Brussel en elders, dan is het de sociale nood. Die sociale kwestie brachten de 35.000 in de Mars voor Werk naar voor. Brussel lijdt, zoals andere grote steden, aan een concentratie van sociale tegenstellingen. Dat zorgt voor onveiligheid. Onze stad behoort tot de top drie van de rijkste Europese steden maar ze ging zopas over de limiet van 100.000 werklozen. In de volkswijken heeft veertig procent van de jonge mensen geen baan. In onze stad leeft een derde van de kinderen in een gezin zonder arbeidsinkomen. De helft van de laatstejaars in het middelbaar onderwijs heeft er minstens een jaar achterstand. Veertig procent van mijn stadsgenoten kan zich geen vakantie buitenshuis permitteren. Hoe kan een van de rijkste steden zo arm zijn?

Brussel heeft meer middelen nodig. Op de eerste plaats voor jobs. Er is een zero tolerance nodig voor de haaien die afdanken om nog meer winsten binnen te rijven. Ook in het Brusselse. En er moet meer geld naar het onderwijs. Zonder kentering in het beleid wordt ook de volgende ‘verloren generatie’ klaargestoomd.

Er moet ook iets gedaan worden aan het reële punt van de onveiligheid in onze stad, natuurlijk. Maar daarvoor is er eerst en vooral een goed sociaal weefsel nodig. Er moet een en ander veranderen bij politie en justitie, maar kleine criminaliteit ga je niet met een leger gepantserde overvalwagens te lijf maar met een sterk netwerk van buurtagenten. Om op het terrein te zijn. Om de mensen van de buurt te betrekken. Aansturen op centralisatie om een Rambo-repressie te organiseren, doet Vrouwe Justitia een blinddoek voor.