Vakbonden verzetten zich tegen splitsingsplannen van De Wever

“De verschillen zijn nog zeer groot en de oplossing is nog niet voor morgen,” verklaarde de ABVV-voorzitter na zijn ontmoeting met de informateur. Samen met het ACV overhandigde hij De Wever een document dat het behoud van de federale solidariteit vooropstelt.

ACV-voorzitter Luc Cortebeeck na zijn gesprek met informateur Bart De Wever op 30 juni. “Het ACV beoordeelt een regering op haar daden,” verklaarde hij, nadat hij samen met het ABVV een tekst overhandigd had, waarin beide vakbonden het behoud van de federale solidariteit eisen (Foto Belga, Julien Warnand)

Alle belangrijke actoren van het Belgische sociaaleconomische en politieke leven zijn gedurende tien dagen bij de informateur gepasseerd, die deze week zijn besluiten moet bekendmaken. Zijn opdracht bestaat erin een coalitie in de steigers te zetten die de grote institutionele hervormingen moet realiseren, maar vooral ook de begroting moet in evenwicht krijgen. De echo’s die van die raadplegingen te horen waren, wijzen naar plannen om het werkgelegenheidsbeleid, de gezondheidszorg en de vernnootschapsbelasting te splitsen. Blijkbaar zouden er akkoorden komen die in die richting gaan.

Er is echter een tegenstrijdige stem in het kapittel: die van de twee grote vakbonden. Het ACV en het ABVV hebben besloten een gezamenlijke tekst aan de informateur (en dus aan de komende regeringscoalitie) te overhandigen. Het document heet “Voor solidariteit, tegen toenemende ongelijkheid” en legt de nadruk op werkgelegenheid, duurzame ontwikkeling en solidariteit. Solidariteit die ze ook willen terugvinden in de oriëntaties voor een staatshervorming.

Wat verwachten ACV en ABVV van de komende regering? “Dat voorrang wordt gegeven aan de herfinanciering van de federale overheid, die meer dan 90 % van de kosten van de vergrijzing moet dragen.” Een zaak van kapitaal belang, die vergrijzing. Als die niet meer door de federale staat zou beheerd worden, zou die een van zijn essentiële taken verliezen.

De sterkste schouders

De komende regering moet ook “de interpersoonlijke solidariteit vrijwaren door het federaal houden van de solidariteitsmechanismen: de volledige sociale zekerheid, het arbeidsrecht en de sectorale en interprofessionele cao’s. De sociale zekerheid, het beste solidariteitsmechanisme dat velen ons benijden, moet federaal blijven. Er kan geen sprake van zijn dat de gezondheidszorg, de kinderbijslagen, of de werkloosheid geregionaliseerd worden. Idem voor de cao’s en het werkgelegenheidsbeleid. De regels moeten dezelfde blijven in het noorden en het zuiden van het land.

De vakbonden vragen de komende regering ook dat “de samenwerking tussen de overheden versterkt wordt”. Erg duidelijk is dat, op een moment dat het land naar separatisme lijkt af te drijven.

De Wever is op zoek naar 22 miljard om het gat in de begroting te dichten. Hij wil 70 % van die som vinden in een vermindering van de uitgaven en 30 % door de staatsinkomsten te verhogen (lees: door nieuwe belastingen te innen).

Die visie wordt niet gedeeld door de twee grote vakbonden, die hem eraan herinneren “dat de verslechtering van de begroting niet de schuld is van de werknemers, maar van diegenen die de financiële en economische crisis veroorzaakt hebben”. Daarom vragen ze “de zwaarste lasten op de sterkste schouders te leggen, met vrijwaring van de lage inkomens en de sociale uitkeringstrekkers, en de collectieve diensten niet te ontwrichten.”

Dit vereist een rechtvaardiger en progressieve fiscaliteit door “een actievere strijd tegen belastingfraude en -ontwijking, een vermindering van de druk op arbeid door een sterkere belasting op andere inkomens, in het bijzonder een versterkte vermogensfiscaliteit (vermogensbelasting, vermogenskadaster, meerwaardebelasting op aandelen en opties…)”, een belastingadministratie die over de middelen beschikt om een halt toe te roepen aan “de aanhoudende daling van de inkomsten uit vennootschapsbelasting en aan de ontsporing van de notionele-interestaftrek”.

“De belastingen regionaliseren om ze gemakkelijker te verminderen?”

De Vlaamse Intergewestelijke van het ABVV heeft van zijn kant gereageerd op het voorstel van Voka (de Vlaamse werkgeversorganisatie) om de personen- en vennootschapsbelasting te regionaliseren.

“Het Vlaams ABVV heeft via de pers kennis genomen van de voorstellen van Voka over een verdere staatshervorming. Voka pleit voor een regionalisering van de personen- en vennootschapsbelasting waarbij er (voorlopig?) nog een federale sokkel blijft. Het Vlaams ABVV verzet zich tegen deze vlucht vooruit. De fiscale instrumenten kunnen niet los gezien worden van (een debat over) de financiering van de overheidstaken op alle beleidsniveaus. (...)

Een regionalisering van (delen van) de vennootschapsbelasting zal bovendien leiden tot een ongezonde concurrentie tussen de gewesten onderling waarbij kortingen in het ene gewest andere gewesten onder druk zullen zetten om ook de vennootschapsbelasting te verlagen. En daar is het Voka natuurlijk in de eerste plaats om te doen. Ze benadrukken zelf dat het tarief lager moet liggen dan het huidige. (...)”

“Zich niet laten besmetten door al die subregionale stromingen”

Het Uitvoerend Comité van de metaalfederatie MWB Henegouwen-Namen kwam op 28 juni bijeen om de resultaten van de verkiezingen en de verschillende partijprogramma’s te bestuderen.

“De toestand geeft wel een duidelijke asymmetrie met een plebisciet voor de N-VA in het noorden en voor de PS in het zuiden, maar die resultaten kunnen helemaal niet verbergen dat we vandaag een crisis doormaken (…). 

De nieuwe regering, die nu snel gevormd wordt, zal een kader moeten uittekenen waarin de mens opnieuw de centrale plaats krijgt. (...)

De politici vragen we dat ze zich niet laten besmetten door al die subregionale stromingen en dat ze integendeel vasthouden aan de federale mechanismen zoals de sociale zekerheid, de belastingen, de schuld, het arbeidsrecht, de paritaire comités, die de enige garanties zijn voor een interprofessionele solidariteit.”

De metallo’s van Henegouwen eisen ten slotte “het opbouwen van krachtsverhoudingen op federaal niveau om die eisen te concretiseren”.