Ellen De Soete (Kinderen van het Verzet): “De verzetsmensen moeten de eer krijgen waar ze recht op hebben”

Foto Stefaan Van Parys

“Alleen als we het verleden goed kennen, kunnen we in de toekomst de juiste keuzes maken.” Dat zei Ellen De Soete, dochter van verzetslieden, op de bloemenhulde bij het Fort Van Breendonk. Acht mei moet daarom een erkende feestdag worden. Lees hier haar toespraak.

 

Ik ben geboren uit twee mensen die in de tweede Wereldoorlog politiek gevangenen waren.

Twee mensen die de gruwel hebben overleefd.

Mijn mama, Bertha Serreyn, was 16 toen ze in de zomer van ‘41 vol jeugdig enthousiasme besloot

om in het verzet te gaan, bij de gewapende partizanen,

vechten tegen het overheersende fascisme.

Haar broer Albert en veel andere van haar kameraden lieten hun leven,

verraden door hun eigen volk dat mee heulde met de bezetter,

opgepakt, gemarteld, naar een kamp gedeporteerd of vermoord.

Nooit zijn de fysieke en mentale wonden van mama geheeld.

Praten over deze periode was thuis taboe.

Zoals zovelen die de gruwel hadden overleefd, hulde ze zich over deze periode in stilzwijgen,

haar herinneringen waren te erg voor woorden.

Heel typerend voor mijn mama was dat ondanks dat verleden,

ze een vechter was, een overlever, je kreeg haar niet klein.

Als kind begreep ik soms haar handelen en manier van leven en denken niet.

Dat uitte zich in haar overlevingsdrang, het constant waakzaam zijn,

niemand vertrouwen, controle over alles willen hebben, geen affectie kunnen tonen.

Ze was een product geworden van een levenslange mentale gevangenis.

Als kind neem je onbewust al deze signalen over.

Aan het eind van haar leven, ze was toen 88, deed ze voor het eerst haar verhaal.

Toen pas leerde ik mijn mama kennen en begrijpen en kregen haar woorden:

“Wat je graag ziet, pakken ze van je af”, een grote impact op mijn denken.

Toen besefte ik meer dan ooit dat haar bloed door mijn aderen loopt.

Hetzelfde bloed van verzet.

Verzet tegen onrecht, verzet vooral tegen fascisme.

Vandaar mijn strijd om de vergeten verzetstrijders, die door de loop van de geschiedenis in België aan de kant werden gezet, de eer te geven waar ze recht op hebben.

Het is dan ook belangrijk dat een plaats als Breendonk wordt gerespecteerd en bij iedereen bekend zou moeten zijn.

Daarom is het van essentieel belang dat 8 mei, de bevrijding van het fascisme, een erkende feestdag wordt, dat we de duizenden verzetsmensen die hun leven lieten of voor hun leven getekend waren niet vergeten en herdenken,

zodat de jeugd hun juiste geschiedenis ontdekt, leert en begrijpt.

Dat jong en oud inziet waar haat en tweestrijd toe kan leiden

en wat voor een lelijk beest fascisme eigenlijk is.

Want enkel wanneer je je verleden, je geschiedenis goed kent

en we waakzaam blijven over onze grondwettelijke vrijheden,

pas dan kan men in de toekomst de juiste keuzes maken,

zodat deze vreselijke geschiedenis zich nooit, maar dan ook nooit meer herhaalt!