De Wever plaatst zijn N-VA nu klaar en duidelijk in het kamp van de klimaatontkenners

PVDA-klimaatspecialist Jos D’Haese

Zonder verpinken ontkent Bart De Wever de brede wetenschappelijke consensus die vandaag bestaat over klimaatverandering. Het ecorealisme van de N-VA blijkt niet meer of niet minder dan onbeschaamde klimaatontkenning, schrijft PVDA-klimaatspecialist Jos D’Haese.

Het komt goed met ons. Dat is de teneur van de reactie van N-VA-voorzitter Bart De Wever op de klimaatbrossers die elke donderdag spijbelen voor ons klimaat. “Het is aan de generatie van de jongeren om op school wiskunde, fysica ... te volgen en ons die oplossingen mee te helpen aanreiken. De oplossingen zullen er komen, we moeten onze schouders daar onder zetten”, zei De Wever aan VRT en herhaalde hij later.

Het ecorealisme van de N-VA blijkt niet meer of niet minder dan onbeschaamde klimaatontkenning

Veel paternalistischer kon ze niet zijn, de reactie. Zonder verpinken ontkent hij de brede wetenschappelijke consensus die vandaag bestaat over klimaatverandering. Het ecorealisme van de N-VA blijkt niet meer of niet minder dan onbeschaamde klimaatontkenning.

Er waren al langer aanwijzingen dat de N-VA in de richting van het zogenaamde 'klimaatscepticisme' evolueerde. “Klimaatopwarming door de mens: groep A zegt ja!, groep B zegt neen! Ik zeg: er is een debat”, klonk het eerder al bij Theo Francken.

“In illo tempore was er ooit wetenschappelijke eensgezindheid dat de aarde plat was en de zon rond de aarde draaide”, tekende Jean-Marie Dedecker, die de lijst van N-VA in West-Vlaanderen duwt, dan weer op. Maar het is net Dedecker zelf die het oude denken vertegenwoordigt, tegen het overweldigende bewijs voor de rol van de menselijke uitstoot van broeikasgassen in de opwarming van de aarde. Dedecker en Francken, ze konden nog worden afgedaan als alleenstaande - hoewel niet onbelangrijke - individuen. Maar met zijn uitspraken over de klimaatbrossers positioneert De Wever zijn partij nu klaar en duidelijk in het kamp van de klimaatontkenners. En daarbij schuwt hij de leugens niet.

Eerste leugen: klimaatwetenschappers serieus nemen is gelijk aan doemdenken

“Ze moeten niet geloven in de Apocalyps of in doemverhalen die een religieus karakter hebben en waarbij ze veranderingen aan de mensheid vragen die niet realistisch zijn”, aldus nog De Wever. Wie bezorgd is om de klimaatverandering is bijgevolg al heel snel een doemdenker van de linkse kerk, dat is rode draad van het verhaal van de N-VA.

“We hebben een revolutie nodig”, vat de wereldvermaarde Belgische klimaatwetenschapper Jean-Pascal van Ypersele het samen

Maar deze zomer alleen al stierven overal ter wereld duizenden mensen aan bosbranden, modderstromen, extreme droogte en andere natuurrampen die steeds meer en harder toeslaan als gevolg van de klimaatverandering. Dat is geen doemdenken, dat zijn de gevolgen van een opwarming van onze planeet met één graad Celsius. Zonder onmiddellijke ambitieuze klimaatactie zijn we op weg naar minstens drie graden.

De snelheid en de schaal waarop maatregelen genomen moeten worden om dat te vermijden zijn ongezien in de menselijke geschiedenis. “We hebben een revolutie nodig”, vat de wereldvermaarde Belgische klimaatwetenschapper Jean-Pascal van Ypersele het samen.

En net dat is een ongemakkelijke waarheid voor De Wever. De vrije markt die de N-VA zo hoog in het vaandel draagt is niet in staat om een antwoord te bieden op het klimaatvraagstuk. En dus begint de partij twijfel te zaaien, tegen alle wetenschappelijke studies in.

Tweede leugen: we kunnen nog honderd jaar wachten op een technologische wonderoplossing

“Als je naar het verleden van de mensheid kijkt en hoe wij met brandstoffen zijn omgegaan, dan zie je hoe we voortdurend oplossingen hebben gevonden door oneindig nieuwe brandstoffen uit te vinden. Waarom zouden we dat de komende honderd jaar niet kunnen?”

Uit het laatste IPCC-rapport blijkt heel duidelijk dat de komende twaalf jaar cruciaal zijn

In die redenering zit de tweede leugen van De Wever verborgen. Het zou goed kunnen dat we tegen het jaar 2100 nieuwe manieren om energie op te wekken hebben ontdekt. Maar dan is het te laat om klimaatactie te ondernemen. Uit het laatste IPCC-rapport blijkt heel duidelijk dat de komende twaalf jaar cruciaal zijn om onder de vooropgestelde grens van de 1,5° Celsius te blijven als het gaat over de opwarming van onze planeet. Het is dus niet in de komende honderd jaar dat we maatregelen nodig hebben, maar nu onmiddellijk.

Derde leugen: we beschikken nog niet over de juiste technologie voor de energietransitie

“We moeten ook eerlijk zijn: we hebben nog niet de technologie om de grote oplossingen, zeker in de energietransitie, voorop te stellen”, gaat De Wever verder.“Allerlei opties uitsluiten op basis van fantasieën en zeggen dat we van wind en zon kunnen leven is niet realistisch.”

De technologie is er wel, maar de politieke wil ontbreekt

Een studie uitgevoerd door het VITO, het Federaal Planbureau en studiebureau ICEDD toont nochtans aan dat het technisch perfect mogelijk is om tegen 2050 naar 100 procent hernieuwbare energie te gaan, ook in Vlaanderen. De technologie is er dus wel, maar de politieke wil ontbreekt. Zeker bij de grootste partij van Vlaanderen, die de energiemultinationals zo de hand boven het hoofd houdt. Waar we vandaag nood aan hebben zijn massale en geplande investeringen in hernieuwbare energie, in waterstoftechnologie, in agro-ecologische landbouw... Investeringen in bestaande technologie zijn broodnodig, maar blijven vandaag uit door het blinde vertrouwen in de onzichtbare hand van de markt. Door bindende normen op te leggen aan het grootbedrijf kan het wel tot een doorbraak komen, met nieuwe groene jobs in zicht. Zo worden de lasten niet doorgeschoven naar de bevolking onder de vorm van nieuwe groene belastingen.

De technologie is er dus wel, maar de politieke wil ontbreekt.

De klimaatgeneratie toont de weg

Met zijn uitspraken plaatst De Wever zich in het klimaatdebat recht tussen Donald Trump en Jair Bolsonaro. Uit schrik voor wat nodig is om de opwarming van het klimaat te stoppen, gaat hij over tot de ontkenning van de wetenschappelijke consensus, om de stakende scholieren en passant aan te manen braafjes naar de schoolbanken terug te keren.

Gelukkig vertrekt de klimaatgeneratie van een visie die lijnrecht tegenover die van De Wever staat. Het is de zestienjarige Greta Thunberg die dat misschien wel het beste uitdrukte op de klimaattop in Katowice: “Als het zo onmogelijk is om oplossingen te vinden binnen het systeem, moeten we misschien het systeem zelf veranderen.”


1 reactie

Gelieve je mail te bekijken voor een link om je account te activeren.
  • Grietje Dewaele
    heeft gereageerd 2019-01-29 12:55:08 +0100
    Ik geloof dat Greta Thunberg de nagel op de kop slaat als ze beweert dat het systeem moet veranderen. Alleen vraag ik mij af of de mensen, en dan bedoel ik iedereen, van rijk tot behoeftig, daar wel toe bereid zijn. Schuilt er niet in ieder een kapitalist(je). Van waar het succes van de lotto? Hoeveel mensen liggen er eigenlijk wakker van wat er met hun spaargeld gebeurd? Meestal stelt men enkel de vraag: wat brengt het op? Hoe meer, hoe beter, zeker? Nu de rentes laag staan zoeken velen (die het zich kunnen permitteren) een andere manier om geld te genereren. Vastgoed? Als we met z’n allen streven naar een tweede, derde… huis of een schoon buitenverblijveke in de schone natuur, hoeveel planeten hebben we dan nodig? Is men eigenlijk bereid om anders te consumeren? of beter: te consuminderen? Ieder product heeft een verhaal. Vraagt men bij de aankoop van iets, of dit nu voedsel, kledij, huis, financieel product… is, zich eigenlijk wel af of iedereen zijn rechtmatig deel van de koek krijgt. Stelt men zich genoeg vragen rond de ecologische en ethische gevolgen van hun aankoop? Het enige wat telt bij het gros van de bevolking is: als het maar goedkoop is of als het maar genoeg opbrengt. Ik was deze zomer voor het eerst aanwezig op Manifiesta. Daar hoorde ik het volgende: “Een wereld van genoeg”. Ik dacht toen: “Wat mooi gezegd. Ik zou mijn droomwereld niet beter kunnen omschrijven”. De vraag blijft: wat is genoeg? Ik koester de hoop om het systeem te veranderen maar als ik de soms lange rijen bij de Primark en co zie om goedkope spullen te kopen dan krijg ik het toch wel moeilijk. Ben ik een heilige? Absoluut niet. Ik probeer mijn steentje bij te dragen in zoverre ik kan. We sparen reeds jaren in een ethische bank (Triodos), investeren een beetje in coöperaties met maatschappelijk belang, telen biologisch en kopen zoveel mogelijk lokaal, seizoensgebonden, biologisch en fairtrade. We zouden graag investeren in een meer kleine energiezuinige woning maar helaas zal dit niet voor morgen zijn.
    Graag eindig ik met de woorden van Mahatma Gandhi: “De wereld biedt genoeg voor ieder mens, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.”

We hebben jouw steun nodig