Ayse werd geboren in Turkije, waar ze journalistiek en communicatiewetenschappen studeerde. Op haar vijfentwintigste verhuisde ze naar België.
“Toen ik naar België kwam, leerde ik Nederlands aan de KU Leuven, in een klas met mensen uit tien verschillende nationaliteiten. Enkele jaren later gaf ik zelf Turks aan Nederlandstaligen in het volwassenenonderwijs. Aan beide ervaringen bewaar ik warme herinneringen. Ze tonen hoe mensen elkaar kunnen verrijken wanneer ze elkaar echt ontmoeten.”
Naast het lesgeven werkte Ayse jarenlang als sociaal tolk voor het Agentschap Integratie en Inburgering. In scholen, ziekenhuizen, vluchthuizen en sociale diensten stond ze mensen bij op cruciale momenten in hun leven. Daar zag ze van dichtbij hoe ongelijkheid, racisme en uitsluiting mensen raken, maar ook hoeveel kracht ontstaat wanneer mensen zich organiseren en voor elkaar opkomen. Vanuit die ervaringen engageerde ze zich in de vrouwenbeweging en de antiracismebeweging.
Ik heb van dichtbij gezien wat discriminatie en ongelijkheid met mensen doen. Daarom blijf ik me inzetten voor gelijke kansen, in de beweging en in het parlement.
Sinds 2019 laat Ayse haar stem horen voor vrouwenrechten en gelijke kansen. Eerst als senator, vandaag als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Ze volgt er dossiers op rond gelijke kansen, vrouwenrechten en de strijd tegen racisme en discriminatie. Daarnaast zet ze zich in voor internationale solidariteit en voor vrede, en spreekt ze zich uit tegen oorlog en imperialisme. Samen met de beweging blijft ze haar stem verheffen voor Palestina en voor een rechtvaardige en duurzame vrede.
Ik heb voor de PVDA gekozen omdat het een partij is die niet alleen over mensen spreekt, maar elke dag naast hen staat en samen met hen strijdt.
Ayse is moeder van twee twintigers en heeft een grote liefde voor kunst en literatuur.
Mensen zeggen soms dat ik te hartelijk ben voor de politiek. Ik denk net dat de politiek meer hartelijkheid nodig heeft.