100 jaar Fidel Castro: Een ideaal dat nooit gaat rusten
Vandaag, dag op dag 100 jaar geleden, werd Fidel Castro geboren. Het verhaal van de Cubaanse revolutionaire leider is een verhaal van verzet in de moeilijkste omstandigheden, en van hoop en optimisme dat mensen hun eigen geschiedenis kunnen maken.
Fidel Castro slaagde er met een kleine groep guerrillastrijders in om de brede volksmassa te mobiliseren tegen het regime van dictator Batista.
Cuba was destijds een neokolonie van de Verenigde Staten: een maffia-, prostitutie- en gokparadijs, waar de suikerproductie – de belangrijkste bron van rijkdom van het land – in handen was van Amerikaanse multinationals. De Cubaanse bevolking slaagde erin om op 1 januari 1959 dat regime omver te werpen.
Onder Fidels leiderschap bouwde Cuba een socialistische samenleving uit met knappe verwezenlijkingen op menselijk vlak. Land werd herverdeeld van grootgrondbezitters naar de arme boeren. Elektriciteit, suikerproductie, olie, telecommunicatie en andere sleutelsectoren werden uit handen van Amerikaanse multinationals getrokken en in dienste gesteld van het volk.
Cuba roeide, als een van de enige landen op het Latijns-Amerikaanse continent, het analfabetisme uit, maakte onderwijs volledig gratis en ontwikkelde een kwaliteitsvol, gratis gezondheidssysteem. De kindersterfte daalde drastisch en de levensverwachting steeg.
Ondanks alle tekortkomingen en de enorme externe druk blijven dit verwezenlijkingen die bijzonder uitzonderlijk zijn, zeker in vergelijking met andere arme landen in gelijkaardige omstandigheden.
Fidel Castro was meer dan een staatshoofd. Hij was een architect van de strijd voor rechtvaardigheid voor het Globale Zuiden en droeg het internationalisme in zijn hart. Fidel was een van de belangrijkste leiders van de Beweging van Niet-Gebonden Landen, de derdewereldlanden die zich sinds de jaren 1950 verenigden voor hun recht op soevereiniteit.
Cuba hielp de antikoloniale bevrijdingsstrijd in veel landen zoals Congo, Algerije of Angola, niet enkel met woorden, maar ook met daden. Tienduizenden Cubaanse strijders vochten in Angola tegen de racistische apartheidstroepen van Zuid-Afrika. De Slag bij Cuito Cuanavale in Angola was volgens Nelson Mandela zelfs beslissend om het apartheidsregime omver te werpen.
Terwijl imperialistische landen bommen, sancties, staatsgrepen en terreur exporteren, zendt Cuba dokters uit over de hele wereld.
Sinds 1963 heeft het land 605.000 gezondheidswerkers naar 165 landen gestuurd, van de frontlinie tegen ebola en aids in Afrika tot de medische brigades die de covidcrisis in Italië hielpen bestrijden, terwijl welvarende Europese landen Italië in de steek lieten. Cuba ontvangt studenten van over de hele wereld, zelfs uit Gaza en Palestina, in speciale scholen om hen op te leiden tot arts.
Om al die redenen blijft Cuba een inspiratie, zeker voor de landen van het Zuiden die zich moeten bevrijden van het neokoloniale juk. En het is precies daarom dat de VS sinds 1961 een criminele en illegale economische blokkade tegen het eiland hebben ingevoerd.
Die genocidaire blokkade ontzegt het Cubaanse volk toegang tot voedsel, medicijnen, brandstof en levensnoodzakelijke technologieën. Een collectieve straf die door de internationale gemeenschap keer op keer wordt veroordeeld, maar die voortduurt en die nu door Donald Trump en VS-minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio tot waanzinnige hoogtes wordt gebracht.
Het Cubaanse volk weerstaat die misdaad met ongeziene creativiteit en vastberadenheid. De Cubaanse strijd voor soevereiniteit en voor het socialisme is ook onze strijd. Het is de strijd voor een wereld waarin mensen de architecten zijn van hun eigen geschiedenis, en niet overgeleverd zijn aan de belangen van imperialistische krachten. Ook dat is de erfenis van Fidel die we willen doorgeven aan de toekomst.
