2025 was het jaar dat we de regering aan het wankelen brachten. 2026 wordt het jaar dat we haar doen terugkrabbelen

Beste vrienden, beste kameraden, beste leden van de pers,

eerst en vooral: mijn beste wensen voor 2026. Voor u, uw familie, vrienden en collega’s.

Welkom op deze nieuwjaarsreceptie. Het is de eerste van een hele reeks. In het hele land organiseren we er bijna vijftig. U zal er ongetwijfeld ook een vinden bij u in de buurt.

2025 was geen gewoon jaar. Integendeel. 2025 was een jaar van intense sociale strijd en verzet. Tegen de sociale afbraak en militarisering van de regering De Wever-Rousseau. 

De Wever, Rousseau en Mahdi dachten dat ze hun plannen gewoon konden doorduwen.

Ze hebben zich vergist.

Het hele jaar door zijn mensen in actie gekomen; massale betogingen, nationale actiedagen en twee algemene stakingen, waaronder een driedaagse staking eind november. In totaal meer dan dertien nationale mobilisaties in één jaar tijd.

En dan heb ik het nog niet eens over alles wat daarbovenop kwam: de grote mobilisaties tegen de genocide in Gaza, de studentenbezettingen, de acties in sectoren als de petrochemie en de zorg, de strijd voor het klimaat, de verdediging van onze democratische rechten.

Al die acties samen hebben deze regering onder zware druk gezet. Je voelt het. Ze zijn niet op hun gemak.

En daarom verdienen al die mensen die in beweging zijn gekomen vandaag meer dan ooit ons respect,  en ons applaus. Want dát was 2025.

De regering is nu één jaar aan de macht. En het is duidelijk: ze zitten met een probleem. Ze krijgen het gewoon niet uitgelegd. Ze lopen van crisis tot crisis. 

Het is telkens hetzelfde scenario. 

Eerst leggen ze zichzelf een harde deadline op, en die halen ze dan niet.  Probeer dat maar eens in een fabriek of op je werk. Als je daar telkens je deadlines niet haalt, dan lig je buiten. 

Vervolgens kost het hen weken, soms maanden, en eindeloze nachtelijke onderhandelingen.

En dan, om een diepe crisis te vermijden, sluiten ze plots toch snel-snel een akkoord.

Maar dan stellen wij enkele eenvoudige, kritische vragen over dat akkoord. En wat gebeurt er? Het kaartenhuisje stort weer in. Blijkt dat er helemaal geen echt akkoord is. En een paar maanden later moeten ze opnieuw van nul beginnen.

Kijk maar naar de pensioenmalus. Die zou al lang beslist zijn. Maar vandaag, na een jaar regering, weten ze nog altijd niet hoe ze die precies willen invoeren. Hetzelfde met de indexblokkering. Alles blijft schuiven, alles blijft wankelen.

Beste vrienden, je voelt het: deze regering staat niet stevig in haar schoenen.

En de reden is duidelijk.

Het krachtige sociaal verzet.

De sterke politieke oppositie.
En het breed ongenoegen in de samenleving over de maatregelen van deze regering.

In alle hoeken van het land is de woede en de verontwaardiging groot. Bij de vakbonden, het middenveld, de jongeren, de kleine zelfstandigen, in de wereld van justitie, de cultuursector. En ga zo maar door. 

Deze regering heeft geen draagvlak voor haar afbraakbeleid, en dat weet ze. Al twee peilingen op rij heeft deze coalitie geen meerderheid meer. De regering zit in moeilijkheden: Vooruit, Les Engagés en MR zien hun achterban krimpen. Ze krijgen hun beleid gewoon niet uitgelegd

En dat is logisch. Want niemand heeft ervoor gestemd.

Hebben jullie tijdens de verkiezingen affiches gezien van Vooruit met de slogan: “Vooruit, voor een pensioenmalus”?
Hebben jullie flyers in de bus gekregen van CD&V waarin stond dat ze de index zouden aanvallen?
Hebben jullie reclame gezien van de N-VA waarin ze aankondigden dat ze de nachtpremies wilden beperken?
Hebben jullie MR of Les Engagés in een debat horen beloven dat ze de btw en de accijnzen zouden verhogen?

Nee. Niemand heeft daarvoor campagne gevoerd. Niemand heeft daarvoor gestemd.

Ze beloofden ons dat werken meer zou lonen, maar ze vallen de pensioenen en de loonindex aan. Ze zeiden dat de sterkste schouders meer zouden bijdragen, maar ze verhogen de btw en de accijnzen voor heel de bevolking. Ze doen het omgekeerde van wat ze beloofden. Ze vallen de koopkracht van de mensen aan.

Deze regering heeft geen enkele democratische legitimiteit om onze sociale rechten af te breken.

En onder druk van al dat protest zien we iets belangrijks gebeuren: ze beginnen terug te krabbelen.

Het duidelijkste voorbeeld is dat van de pensioenmalus, één van de belangrijkste maatregelen voor de pensioenen. 

Die malus moest minstens tot 2027 uitgesteld worden, dankzij de druk van de sociale beweging. Zo zullen er in 2026 al 20.000 mensen aan de pensioenmalus ontsnappen. 

Onder druk van de sociale beweging heeft de regering ook periodes van ziekte en tijdelijke werkloosheid gelijkgesteld. Het gevolg? Elk jaar zal een kwart minder mensen die vervroegd met pensioen gaan de malus krijgen. Dat zijn zo’n 5.000 mensen per jaar.

Dat zijn geen details. Dat zijn concrete overwinningen. Dankzij de sociale strijd. Dankzij de politieke druk. Dankzij het brede ongenoegen in de samenleving.

Onder diezelfde druk heeft de regering ook de beperking van nachtpremies en de verstrenging van het vervroegd pensioen moeten aanpassen. Dat toont dat de strijd loont. En dat is maar het begin. Wij willen de pensioenmalus niet alleen wat aanpassen, wij willen dat die volledig wordt ingetrokken.

Met de PVDA steunen wij voluit het actieplan van de vakbonden: de provinciale acties en stakingen in februari en de grote nationale betoging van 12 maart.

Van al de aanvallen van de Arizona-regering tegen de pensioenen en de koopkracht is er nog niets gestemd in het parlement.
Alles ligt nog open. Alles is nog te winnen. Samen kunnen we de indexdiefstal en de pensioendiefstal van tafel vegen. In 2025 hebben we de regering doen wankelen. In 2026 zullen we haar doen terugkrabbelen.

We gaan concrete voorbeelden nemen, beste vrienden. 

Ze zeggen: werken moet meer lonen.
Maar als dat zo zou zijn, dan zijn het mensen zoals Kevin die daar iets van zouden moeten voelen.

Kevin is 42 jaar. Hij woont in Gent. Hij werkt al twintig jaar als arbeider in de staalindustrie. In shiften. Vroege, late, nacht. Om de week een ander ritme. Zijn lichaam voelt elke ploegenwissel.

Als wij slapen, staat Kevin in de fabriek.
Als wij opstaan, komt hij thuis.
Zijn kinderen ziet hij soms dagenlang amper. Zo draait hij al twintig jaar mee.

Dat is hard werken.

En wat krijgt Kevin vandaag van De Wever en Rousseau?
Niet meer loon. Nee, nee.
Zijn index wordt geblokkeerd.
Zijn pensioen wordt afgebroken.
Omdat hij meer dan 4.000 euro bruto verdient, zo’n 2.600 euro netto.

De regering zegt dan: “Maar Kevin krijgt nog altijd een index.”
Laat ons eens kijken wat dat in werkelijkheid betekent.

Door de indexblokkering verliest Kevin het eerste jaar 310 euro bruto.
Maar daar stopt het niet.
Want als zijn loon later wél opnieuw geïndexeerd wordt, dan gebeurt dat op een lager loon.
Zo wordt het verlies elk jaar groter.
Als een sneeuwbal die van een berg rolt.

Over zijn hele loopbaan verliest Kevin zo meer dan 20.000 euro bruto.
Weg. Gepikt. Door deze regering.

Is dat werken meer doen lonen, meneer De Wever?

En het stopt niet bij mensen zoals Kevin.
De regering breidt haar aanval op de index zelfs uit naar mensen die deeltijds werken.

Neem Isabelle. 49 jaar. Verpleegkundige. Werkt halftijds. Ze verdient 2.650 euro bruto.
Over de rest van haar loopbaan zal zij meer dan 8.000 euro bruto aan koopkracht verliezen.

Dat is niet “werken doen lonen”. Dat is de wereld van de arbeid aanvallen.

Meer dan de helft van de werkende mensen wordt geraakt door deze indexdiefstal. En ook meer dan de helft van de gepensioneerden.

Staalarbeiders, verpleegkundigen, leerkrachten, chauffeurs… De mensen die dit land doen draaien.

Van rechtse partijen verwachten we zo’n beleid.
Maar wat niemand begrijpt, is hoe Vooruit hierin kan meegaan.

Weet u het nog?
Tijdens de campagne beloofde Conner Rousseau om de koopkracht te beschermen. 

Hij aanvaardde alle sociale afbraak en rechtvaardigde de deelname van Vooruit aan de regering met één uitdrukkelijke garantie: “aan de index zullen we niet raken.” Logisch, de index is een van de grootste verworvenheden van de sociale beweging. Een symbool van een eeuw strijd.

En nu vallen ze de index toch aan. 

Rousseau heeft gelogen. Hij zegt dat de hervormingen “eerlijk” moeten zijn. Maar wat is er eerlijk aan de pensioenmalus of de indexdiefstal of de btw-verhoging van deze regering? 

2026 wordt daarom ook het jaar van de waarheid voor Vooruit.

Er is nog niets definitief gestemd.
Hun indexblokkering hangt met haken en ogen aan elkaar.

Wij roepen Vooruit op deze maatregel tegen te houden. Ze moet dit plan afvoeren.  Vooruit kan deze maatregel nog tegenhouden.

Conner Rousseau, vraag aan uw parlementsleden om niet mee in te stemmen met al die antisociale maatregelen.

Er zijn alternatieven genoeg. Samen met de sociale beweging gaan wij de druk opvoeren om de indexdiefstal tegen te houden.

Handen af van de index, in woorden maar vooral in daden.

Ik wil ook over de pensioenen spreken. Want naast de aanval op onze lonen pleegt deze regering ook een pensioendiefstal.

Ze wil iedereen langer doen werken voor minder pensioen.

Volgens de commissie voor de Vergrijzing van het planbureau zullen werkende mensen op termijn gemiddeld 150 euro per maand pensioen verliezen. Voor de rest van hun leven.

Wie niet kan werken tot 67 jaar, riskeert daarbovenop een zware malus. Dan loopt het verlies op tot 200 à 300 euro per maand extra.

En zelfs wie vandaag al met pensioen is, wordt geraakt. De regering schrapt de welvaartsvastheid van de pensioenen. Mensen die hun leven lang gewerkt hebben voor een bescheiden pensioen, zien hoe dat pensioen jaar na jaar minder waard wordt.

Weet u wat het echte probleem is? De vraag is: wie moet betalen?

In de hoofden van De Wever, Rousseau en Mahdi zijn de “sterkste schouders” blijkbaar de werkende mensen.

Mensen die afhaalmaaltijden bestellen en meer btw betalen.
Mensen die met aardgas verwarmen en meer accijnzen betalen.
Mensen die meer dan 4.000 euro bruto oftewel 2.600 euro netto verdienen.

Dat zijn volgens hen de sterkste schouders.
Die willen ze laten betalen.

Wel, daar zijn wij het fundamenteel mee oneens.

Voor ons zijn de sterkste schouders de superrijken.
De 1 procent allerrijksten in onze samenleving.
Mensen die meer dan 5 miljoen euro netto bezitten en vandaag veel te weinig bijdragen.

Het wordt tijd dat we daar het geld gaan halen.
Dat is het verschil in visie tussen deze regering en wij.

En laat ons eerlijk zijn, als het over misleiding gaat, dan is Georges-Louis Bouchez een kampioen. 

Hij beloofde het werk te herwaarderen, maar hij valt de index en de pensioenen aan. 

Hij beloofde minder belastingen, maar hij verhoogt de btw, de accijnzen op gas en het inschrijvingsgeld voor studenten. Hij zegt dat de belastingen omlaag moeten, maar zijn beleid duwt gemeenten richting hogere lokale belastingen. Je kan ze echt de belastingen-Bouchez noemen.

Iedereen betaalt. Enfin, bijna iedereen. Want één groep blijft opvallend buiten schot: de miljonairs, de grote vermogens, de CEO’s. 

Met Bouchez en Prévot kunnen zij op beide oren slapen. Daar heerst een groot taboe, de superrijken laten bijdragen. 

Dat is de logica die wij in 2026 willen omkeren.

En daarom is de PVDA vandaag de locomotief op links. Op straat, in het sociaal verzet en in het parlement. Wij staan niet alleen tegenover dit afbraakbeleid. We doen dat samen met de brede sociale beweging. Met alle mensen in dit land die zeggen: genoeg is genoeg. Voor Kevin. Voor Isabelle. Voor al die werkende mensen die elke dag het beste van zichzelf geven. Georganiseerd, gemobiliseerd en vastberaden. Ik roep al onze militanten op om dit verzet te steunen. Tot deze regering haar plannen voor indexblokkering en pensioendiefstal intrekt. Tot we het geld gaan halen waar het zit.

2025 was ook het jaar waarin Donald Trump opnieuw aan de macht kwam in de Verenigde Staten.

Onder zijn leiding is het Amerikaanse imperialisme opener en brutaler dan ooit. Maar vergis u niet, die agressiviteit komt niet voort uit kracht, ze komt voort uit angst en zwakte.

De macht van de Verenigde Staten is tanende. Economisch worden ze voorbijgestoken door China en door landen uit het Globale Zuiden. Het zwaartepunt van de wereld verschuift naar Azië.

En wat doen de VS? Ze klampt zich met alle mogelijke middelen vast aan hun hegemonie en werelddominantie. Ze proberen dit militair te compenseren. Zelfs als dat betekent dat de wereld richting oorlog wordt geduwd.

Kijk naar wat er vandaag gebeurt. Trump valt Venezuela aan en bedreigt Groenland, Mexico, Colombia en Cuba. Het destabiliseert Afrika, zoals in de Democratische Republiek Congo, waar grootmachten strijden om controle over grondstoffen. En ondertussen blijft de steun aan de genocide op het Palestijnse volk voortduren.

Het Amerikaanse imperialisme is de grootste bedreiging voor de vrede en de veiligheid in de wereld van vandaag. Uit schrik om zijn alleenheerschappij te verliezen, wordt het steeds agressiever

En wat doet Europa? Wat doet ons land?

Twee dagen na de illegale ontvoering van een staatshoofd van een soeverein land gaat onze minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Prévot, op bezoek bij zijn Amerikaanse collega Marco Rubio.

Je zou hopen dat hij daar de Europese soevereiniteit verdedigt. Dat hij afstand neemt van die agressieve politiek.

Maar nee. Na zijn bezoek zegt hij dat ons land “sterke convergenties en gedeelde verantwoordelijkheden” heeft met de VS.

Welke convergenties?

Is het steunen van de genocide op het Palestijnse volk of het bombarderen van Venezuela een "sterke convergentie", meneer Prévot? Is het bedreigen van Groenland, Colombia of Mexico een “sterke convergentie”? 

De Europese elite gedraagt zich als een deurmat voor het Amerikaans imperialisme. Ze gaat op de knieën voor de imperialistische politiek en neemt deel aan de aanval op het internationaal recht. 

Terwijl Trump zich het westelijk halfrond opnieuw wil toe-eigenen en de koude oorlog met China opvoert - en ons daarin wil meesleuren, terwijl Europa kiest voor een oorlogseconomie en verdere militarisering - maken wij een andere keuze.

Tegenover de keuze voor oorlog zetten wij de keuze voor vrede.

Laten we breken met de imperialistische politiek van de Verenigde Staten. Laten we kiezen voor een alternatief voor de militarisering in Europa. Laten we samenwerken met de landen die het internationaal recht verdedigen en niet de “Far West”. Samen met de landen die het multilateralisme en de dialoog steunen, de diplomatie en de principes van collectieve en gedeelde veiligheid

Want enkel op die manier kunnen we wegen en kunnen we komen tot een wereld van vrede. Diegenen die zich onderwerpen aan het imperialisme van Trump en kiezen voor de weg van de wapens, leiden België naar een wereld van oorlog.

Als 2025 ons één ding heeft geleerd, dan is het dat er steeds grotere schokken door het systeem gaan. De sociale, economische, ecologische en democratische problemen van onze tijd worden groter en het kapitalisme diept ze alleen maar verder uit. Maar er bestaat een alternatief. Rosa Luxemburg zei het honderd jaar geleden al: het is socialisme of barbarij. Die keuze is vandaag actueler dan ooit.

De jacht op steeds grotere winsten zet onze sociale en democratische rechten permanent onder druk.
De zoektocht naar goedkope grondstoffen, goedkope arbeid, invloedssferen en afzetmarkten duwt onze wereld in een spiraal van oorlog en geweld.

Een systeem dat winst boven alles plaatst, jaagt de klimaatcrisis aan.
Het vernietigt de twee bronnen van alle rijkdom, het werk en de natuur.

Dat is de weg naar barbarij.
En tegenover die barbarij zetten wij een andere keuze.

Wij kiezen voor het socialisme.

Socialisme is geen abstract idee.
Het is een concrete keuze voor een andere samenleving.

Een samenleving waar de economie in dienst staat van de mensen, niet van de winst.
Waar solidariteit, rechtvaardigheid, emancipatie en menselijkheid centraal staan.

Een samenleving waar de rijkdom gaat naar wie ze creëert, de werkende klasse. Niet naar aandeelhouders, niet naar de multimiljardairs.

Een samenleving waar werkende mensen zelf mee beslissen over de keuzes die hun leven bepalen.
Waar democratie niet stopt aan de fabriekspoort.

Een samenleving die kiest voor vrede. Waar we respect hebben voor arbeid én voor de natuur.
Waar we investeren in het voortbestaan van het leven op onze planeet, in plaats van in vernietiging.

Die samenleving bouwen we niet alleen met woorden.

We bouwen ze met de kracht en de hoop die we in 2025 hebben gezien.  In de ogen van mensen die in beweging komen.  In de vastberadenheid van de vakbonden. In de vuisten van jongeren die op straat komen voor Gaza, voor het klimaat, voor hun toekomst.

Laten we ons dus organiseren. Want alleen georganiseerd kunnen we winnen. Hoe sterker wij georganiseerd zijn, hoe meer we kunnen afdwingen. Dat heeft 2025 bewezen.

Kameraden, 2025 was het jaar van het verzet. Het jaar dat we de regering deden wankelen.

2026 wordt het jaar van het alternatief.

Zij kiezen voor afbraak en oorlog.  Wij kiezen voor solidariteit en vrede.

Zij kiezen voor de superrijken. Wij kiezen voor de werkende mensen.

Zij hebben geen toekomst te bieden.  Wij bouwen onze toekomst zelf.

Socialisme of barbarij, de keuze is aan ons.

Ik wens jullie allemaal een strijdvaardig 2026!