8 maart: Vrouwen verzetten zich tegen de afbraakregering De Wever-Rousseau

Maartje De Vries, voorzitter van Zelle, de vrouwenbeweging van de PVDA

Het afbraakbeleid stoot op sterk verzet van vakbonden, middenveld en natuurlijk ook de feministische beweging. Op 8 maart, Internationale Strijddag voor Vrouwenrechten, komt de feministische beweging daarom opnieuw in actie voor vrouwenrechten. De boodschap is duidelijk: wij willen een politiek die de ongelijkheid wegwerkt en niet vergroot.

Hoe Arizona vrouwen kwetsbaarder maakt

In België kampen vrouwen met structurele ongelijkheid: een loonkloof van ongeveer 20%, een nog grotere pensioenkloof en een overmatig aandeel in de onbetaalde zorg. Daarbovenop komt ook het geweld waarmee vrouwen te maken krijgen. De maatregelen van de regering De Wever-Rousseau zullen deze structurele ongelijkheid sterk vergroten en vrouwen kwetsbaarder maken.

1. Langer werken voor minder pensioen.

Eén op de vier gepensioneerde vrouwen leeft onder de armoedegrens. Vrouwen hebben het moeilijker om aan een volledige loopbaan te geraken. Dat komt omdat ze vaker onderbroken of deeltijdse loopbanen hebben. Hun eigen keuze? Helemaal niet. Vrouwen nemen nog steeds de meerderheid van de zorgtaken op en werken daardoor vaker deeltijds of onderbreken hun loopbaan. Bovendien bieden sectoren waar veel vrouwen werken vaak geen voltijdse jobs aan. Dat belemmert de opbouw van een volwaardig pensioen.

Arizona doet er nog een paar scheppen bovenop. De regering wil mensen verplichten om te werken tot 67 jaar en een loopbaan van minstens 35 jaar op te bouwen met 156 effectief gewerkte dagen per jaar (of 7020 dagen). Lukt dit niet dan krijg je een pensioenmalus (boete) tot 5% per jaar dat je vroeger dan 67 jaar stopt. Die bewuste malus zal vrouwen disproportioneel treffen net omdat het voor hen zo moeilijk is om een volledige loopbaan uit te bouwen.

Daar houdt het niet op. De regering snoeit ook in de gelijkgestelde periodes, schaft het echtscheidingspensioen af en beperkt het overlevingspensioen. Deze maatregelen raken bijna uitsluitend vrouwen en zullen nog meer vrouwen op latere leeftijd in de armoede duwen.

2. De aanval op de lonen en de koopkracht.

Terwijl Arizona de lonen blijft blokkeren, wil ze extra taksen opleggen die het dagelijkse leven duurder maken. Bovendien plant ze een heuse indexdiefstal en breekt ze premies voor nacht- en weekendwerk af. Tegelijk wordt de jacht geopend op langdurig zieken (60% vrouwen) en duwt ze honderduizenden mensen uit de werkloosheidsuitkering.

De koopkracht van vrouwen ligt gemiddeld lager dan die van mannen. Arizona zwakt die met lagere lonen, minder premies en een aanval op de uitkeringen verder af. Zo maakt ze vrouwen afhankelijker van anderen en duwt hen in armoede.

3. Meer flexibiliteit en een onmogelijke combinatie van werk en privé.

40% van de vrouwen werkt deeltijds, vaak om de puzzel van zorg en werk te kunnen leggen. Bovendien staan steeds meer publieke diensten die een deel van die zorg dragen onder grote druk door besparingen. Wat doet de regering De Wever-Rousseau? Die kiest niet voor het versterken van de publieke diensten maar voor het doorduwen van hyperflexibiliteit: meer overuren, afschaffing van de zondagsrust, meer flexijobs, ... Dat maakt planning en een combinatie werk-privé bijna onmogelijk.

4. Geen daadkrachtige aanpak van geweld tegen vrouwen.

Gendergerelateerd geweld raakt vrouwen, jong en oud, in alle lagen van de samenleving en doet zich voor op alle terreinen: thuis, op straat, op het werk, in de sportclub, ... Het is een groot probleem in onze samenleving. Met gemiddeld één femicide om de twee weken vraagt dit om een dringende en ambitieuze aanpak. Maar ook daar blijft het wachten, want die aanpak staat niet bovenaan het prioriteitenlijstje van de Arizona-regering.

5. Arizona houdt de uitbreiding van de abortuswet in de koelkast, waardoor nog elk jaar honderden vrouwen naar Nederland moeten voor een abortus na 12 weken.

Voor een beleid dat ongelijkheid wegwerkt

We hebben een beleid nodig dat de ongelijkheid niet vergroot, maar ze integendeel wegwerkt. Zo’n beleid zet in op een volwaardig pensioen voor iedereen door de wettelijke pensioenleeftijd terug te brengen naar 65 jaar, door vervroegd pensioen mogelijk te maken vanaf 60 jaar (na 40 gewerkte jaren of 35 jaren bij zware beroepen) en landingsbanen vanaf 55 jaar mogelijk te maken.

Het beleid kan een boost geven aan een kleinere loonkloof door het minimumloon te verhogen naar 17 euro per uur en zo de laagste lonen te versterken. Betaalbare, kwaliteitsvolle en toegankelijke kinderopvang is cruciaal om vrouwen een gelijke kans te geven op de arbeidsmarkt. Daar hebben de regionale overheden de sleutels voor in handen.

Geweld tegen vrouwen zorgt voor een grote ongelijkheid en beperkt vrouwen in hun vrijheid. Wij verwachten van de federale regering een ambitieus actieplan tegen geweld tegen vrouwen, voorzien van voldoende middelen. Zo’n plan zet in op de bescherming van slachtoffers, de opleiding van politie en justitie, de opvolging van daders en op preventie.

Vrouwenstaking op 8 maart

De afbraakmaatregelen van de regering De Wever-Rousseau kunnen rekenen op een sterk en volgehouden verzet van vakbonden, middenveld en de feministische beweging. Op 8 maart komt die laatste opnieuw in actie met de feministische vrouwenstaking. Voor het 8ste jaar op rij roept het Collecti.e.f 8 Maars hiertoe op, geïnspireerd door de massale bewegingen in Spanje en Latijns-Amerika.

Onder het motto “als vrouwen stoppen, stopt de wereld” onderbreken vrouwen het betaalde werk, de zorgtaken, de studie en consumptie. Zo vestigen ze de aandacht op hoe vrouwen de samenleving draaiende houden. Net als vorig jaar zal de vrouwenstaking in het teken staan van het verzet tegen de afbraakmaatregelen van Arizona. Met Zelle en de PVDA doen wij mee. Jij ook?