8 maart Vrouwenstaking: drie redenen om mee te doen

Maartje De Vries, voorzitter van Zelle, vrouwenorganisatie van de PVDA

De regering De Wever-Rousseau valt vrouwen aan. Maar we kunnen hen stoppen. De asociale aanvallen van de regering stoten op volgehouden verzet van vakbonden, middenveld en feministische organisaties. Een verzet dat niet loslaat en ook loont. De regering staat minder sterk in de schoenen dan ze laat uitschijnen. Hier zijn 3 redenen om op 8 maart tijdens de Vrouwenstaking in actie te komen en op 12 maart deel te nemen aan de nationale vakbondsbetoging.

Reden 1: Handen af van onze rechten, stop De Wever-Rousseau

1. Eén op de drie vrouwen riskeert een pensioenmalus

40% van de vrouwen werkt deeltijds, vaak om zorgtaken op te nemen of omdat ze geen toegang hebben tot voltijdse contracten. Gevolg: onvolledige loopbanen en lagere pensioenen.

De Arizona-regering wil iedereen laten werken tot 67 jaar (met 35 effectief gewerkte jaren). Wie daar niet in slaagt, riskeert een pensioenmalus tot 5% per jaar vroeger stoppen. Iets meer dan één op de drie vrouwen zou hierdoor getroffen worden.

Bovendien worden gelijkgestelde periodes afgebouwd, het echtscheidingspensioen afgeschaft en het overlevingspensioen hervormd. Deze maatregelen treffen voornamelijk vrouwen.

2. De aanval op de koopkracht duwt vrouwen in financiële afhankelijkheid

Vrouwen verdienen gemiddeld 19,5% minder per jaar dan mannen en werken vaker in sectoren met lage lonen. De loonblokkering treft hen dus bijzonder hard. Veel vrouwen werken in shiften, de aanval op de nacht-en weekendpremies dreigt ook een impact op hen te hebben. De indexdiefstal zal ook veel vrouwen treffen. En de hogere taxen van Arizona zullen het leven duurder maken.

Daarnaast zetten de jacht op de langdurig zieken (60% vrouwen) en de beperking van de werkloosheidsuitkeringen vrouwen die het meest kwetsbaar zijn verder onder druk. Resultaat: minder koopkracht, meer armoede, meer afhankelijkheid.

3. Verdere flexibilisering: onmogelijke combinatie werk en gezin

De zorg voor het huishouden en voor naasten rust nog steeds grotendeels op de schouders van vrouwen. 40% werkt daardoor deeltijds. Terwijl de publieke diensten die deze taken ondersteunen versterkt zouden moeten worden, doet de regering De Wever-Rousseau het omgekeerde: ze bespaart op de budgetten.

Bovendien legt ze steeds meer flexibiliteit op: meer overuren, afschaffing van de zondagsrust, uitbreiding van de flexi-jobs… Werk en privéleven combineren wordt bijna onmogelijk.

4. Gebrek aan ambitie om geweld te bestrijden: vrouwen zijn slachtoffer

Gendergerelateerd geweld treft vrouwen overal. Gemiddeld vindt er om de twee weken een femicide plaats: een ambitieuze aanpak is dringend nodig.

Toch maakt de regering er geen prioriteit van. Er worden weinig initiatieven genomen, terwijl het beleid vrouwen afhankelijker en dus kwetsbaarder maakt.

5. De aanvallen op het middenveld, de sociale sector en onze democratische rechten

Een kritisch middenveld en sterke sociale bewegingen zijn essentieel voor vrouwenrechten en voor onze democratie. Ze zorgen ervoor dat we onze stem kunnen laten horen en onze rechten kunnen verdedigen.

Met de wet-Quintin wil de Arizonaregering organisaties die zij als “te radicaal” beschouwt, kunnen verbieden, om zo het protest de mond te snoeren.

Daarnaast wordt er bespaard in het middenveld en de sociale sector. Dat heeft een impact op de mogelijkheid van vrouwen om zich te organiseren en holt belangrijke hulp- en vangnetten uit.

Reden 2: De regering staat zwakker dan ze doet geloven, we kunnen winnen

In oktober kwamen 140.000 mensen op straat tegen het afbraakbeleid van de regering De Wever-Rousseau. In januari en februari waren er nog verschillende sterke syndicale actiedagen. En de acties gaan door op 8 en 12 maart. Vakbonden, middenveld en feministische organisaties slaan de handen in elkaar en geven een duidelijk signaal: handen af van onze rechten.

Het verzet loont. Dankzij de stakingen en grote mobilisaties zijn er al overwinningen behaald: de pensioenmalus werd uitgesteld tot 2027, 20.000 mensen ontsnapten er zo al aan. De BTW-hervormingen zijn uitgesteld. Samen kunnen we het asociale beleid terugdringen.

Reden 3: Voor een beleid dat ongelijkheid wegwerkt

Wij willen een beleid dat ongelijkheid bestrijdt in plaats van vergroot.

Dat betekent het recht op rust voor iedereen: de wettelijke pensioenleeftijd terugbrengen naar 65 jaar, vervroegd pensioen mogelijk maken vanaf 60 jaar (na 40 gewerkte jaren of 35 jaren in zware beroepen) en landingsbanen mogelijk maken vanaf 55 jaar.

De loonkloof verkleinen vraagt ook concrete maatregelen: het minimumloon optrekken naar 17 euro per uur om de laagste lonen te versterken. Betaalbare, kwaliteitsvolle en toegankelijke kinderopvang is eveneens cruciaal om vrouwen gelijke kansen te geven op de arbeidsmarkt. De regionale overheden hebben daarvoor de sleutels in handen.

Geweld tegen vrouwen is een grote ongelijkheid en beperkt vrouwen in hun vrijheid. Wij verwachten van de federale regering een ambitieus actieplan om het geweld tegen vrouwen aan te pakken, met voldoende middelen. Zo’n plan moet inzetten op de bescherming van slachtoffers, gespecialiseerde eenheden bij politie en justitie, de opvolging van daders en preventie.