“Het systeem kraakt, maar in solidariteit vinden we de kiem van hoop”
Ontdek de toespraak van Raoul Hedebouw tijdens het Centraal Moment van ManiFiesta 2026.
Beste vrienden, beste kameraden,
Wat wij hier vandaag voelen en beleven, is solidariteit. Dat is wat jullie vandaag vertegenwoordigen.
Solidariteit, dat is ManiFiesta, waar we dit weekend opnieuw met meer dan 17 000 samen zijn. Solidariteit, dat zijn al die vrijwilligers die dit feest mogelijk maken. Dikke, dikke merci allemaal voor jullie engagement en inzet.
Solidariteit, dat is ook wat we deze zomer in de Hoge Venen hebben meegemaakt.
Zoals velen onder jullie was ik geschokt door de beelden. De Venen die in brand staan. De rook. De brand die zich aan de horizon uitstrekte over een lange vuurgloed. Geschokt. Verdrietig. Verbijsterd.
En toen hoorde ik Pierre Kringels op televisie. Pierre is landbouwer. Hij was gekomen om te helpen. Met zijn tractor en zijn waterwagen. De tank vullen aan het stuwmeer, terug naar het vuurfront. De hele nacht lang. Zij aan zij met de brandweerlui, die uit het hele land waren toegesneld.
En hij was niet alleen. Honderden mensen deden hetzelfde als hij.
Pierre vertelde dat hij al 44 uur niet had geslapen, om water te kunnen aanvoeren. “Ik ga naar huis om een paar uur te slapen”, zei hij. “En dan kom ik vanavond terug om opnieuw een handje toe te steken. We zijn solidair. We gaan samen vooruit. We houden elkaar vast.”
Pierre. Iemand zoals jij en ik.
En dat is de solidariteit die wij hier op ManiFiesta vieren. De solidariteit van gewone mensen die buitengewone dingen doen. De solidariteit van iedereen die de handen in elkaar slaat terwijl het systeem kraakt en de regeringen tekortschieten. Die solidariteit, beste vrienden en kameraden, die komt altijd van beneden. Dat is onze kracht.
Wat we deze zomer hebben gezien, is hoe de logica van ‘winst maken om nog meer winst te maken’, de logica van het kapitalisme, botst met de logica van onze planeet.
Vrienden en kameraden, we hebben een zomer meegemaakt die we niet snel zullen vergeten. Een zomer van extreme hitte. Van natuurbranden zoals we ze nog nooit gezien hadden. Van bijna 3.000 mensen die zijn gestorven, niet door een virus, niet door een ongeluk, maar door de hitte.
En wat deze zomer nog uitzonderlijk was, dreigt door de klimaatcrisis de komende jaren normaal te worden.
Onze kameraad van de CGT, de brandweerman die hier net stond, zei het al: al meer dan 40 jaar waarschuwen wetenschappers ons voor de klimaatcrisis.
Toch loopt de energietransitie helemaal vast en blijft de uitstoot van broeikasgassen stijgen. Niet omdat de groene technologie niet bestaat. Niet omdat het geld er niet is. Maar gewoon, omdat voortdoen met investeren in fossiele energie meer winst oplevert voor de grote oliemultinationals.
Wat we deze zomer hebben gezien, is hoe de logica van ‘winst maken om nog meer winst te maken’, de logica van het kapitalisme, botst met de logica van onze planeet, de enige plek in het heelal waar wij als mens kunnen leven.
Volgens die logica is de natuur een afvalbak. De mens een kostenpost. En de winst heilig.
Dat bewees de extreme hitte van deze zomer nog eens.
Alleen onder het kapitalisme kan het dat een supermarkt tijdens een hittegolf van 40 graden de prijs van ventilatoren verdrievoudigt, maar weigert er een te voorzien voor de kassiersters.
Alleen onder het kapitalisme kan het gebeuren dat de directie van een supermarkt tijdens een tijdens een hittegolf van 40 graden de prijs van ventilatoren verdrievoudigt, maar weigert er een voor de kassiersters te voorzien.
Alleen in het kapitalisme worden de fabrieken pas stilgelegd als de machines te warm worden, terwijl de arbeiders moeten doorwerken als de hitte niet te houden is.
De winst bepaalt alles. Niet de behoeften of de gezondheid van de mensen.
Dat de planeet in brand staat, terwijl de fossiele industrie recordwinsten boekt, is dus geen toeval. Dat is het kapitalistische systeem dat doet waarvoor het gemaakt is. En dat, beste vrienden en kameraden, is het systeem dat wij willen veranderen.
Het is omdat er een economische crisis woedt in het imperialistische machtscentrum, dat de VS staatshoofden ontvoeren en volkeren bombarderen of economisch wurgen.
En het is diezelfde winsthonger die multinationals en hun regeringen in de VS en Europa ertoe aanzetten om hun toevlucht te nemen tot de meest meedogenloze vorm van vernietiging van mens en natuur: oorlog.
De VS zien hun macht door hun vingers glippen door de opkomst van andere economieën. Hun dominantie in de wereld wordt steeds meer in vraag gesteld.
Het is omdat er een economische crisis woedt in het imperialistische machtscentrum, dat de VS staatshoofden ontvoeren, volkeren bombarderen of economisch wurgen wanneer die weigeren zich aan hun wereldorde te onderwerpen. Om nieuwe markten te veroveren. Om handelsroutes en grondstoffen te controleren. Om winstmarges veilig te stellen. En om concurrenten te verzwakken.
Om al die redenen voert Trump overal ter wereld oorlog. Sinds de komst van Trump hebben de VS maar liefst negen landen gebombardeerd.
En het is ook om diezelfde redenen dat Theo Francken en Bouchez hem steunen in zijn oorlogsmisdaden. Volgens hen zijn de oorlogen van Trump ónze oorlogen. Zonder de minste schaamte.
Aan de ene kant schiet de prijs van energie de hoogte in. En aan de andere kant boekten de acht grootste oliemultinationals op drie maanden tijd bijna 80 miljard euro winst.
En wie betaalt de prijs? De volkeren van de wereld. De mensen die sterven onder de bommen of die op de vlucht worden gejaagd. De ouders die hun kinderen kwijt zijn. De mensen die verminkt zijn voor het leven. En ook wij betalen hier de prijs, met onze koopkracht.
Want terwijl de oorlog in de Straat van Hormuz verder gaat, gebeuren er twee dingen.
Aan de ene kant schiet de prijs van energie de hoogte in.
En aan de andere kant boekten de acht grootste oliemultinationals op drie maanden tijd bijna 80 miljard euro winst. Bijna het dubbele van een jaar eerder in dezelfde periode.
Wat wij meer betalen, is wat zij meer verdienen. En ook dat is geen toeval, beste vrienden. Dat is diezelfde logica waar wij ons hier op ManiFiesta niet bij neerleggen. En dat is waarom wij hier bouwen aan een alternatief.
In een wereld die kraakt is onze regering ook helemaal de weg kwijt.
Beste vrienden, beste kameraden, in een wereld die kraakt is onze regering ook helemaal de weg kwijt.
Toen Theo Francken zogezegd drones boven Zaventem had gespot, was er onmiddellijk een spoedzitting van de nationale veiligheidsraad. 50 miljoen euro lag zo op tafel. Het kon niet snel genoeg gaan.
Maar na de 3.000 hittedoden van de afgelopen zomer? Tijdens het afbranden van de Hoge Venen? Niets. Geen spoedzitting. Geen noodplan. Geen euro vrijgemaakt. Maar de brandweer, woonzorgcentra of kinderdagverblijven, die mochten hun plan trekken.
En wat deed de regering deze zomer, terwijl onze energieprijzen door het dak gingen? De accijnzen verhogen. Gas nog duurder maken! Wie verzint zoiets, komaan.
Ze steken miljarden in oorlogsmateriaal, ze laten het klimaat naar de knoppen gaan, ze maken onze facturen alleen maar duurder en wat zegt Theo Francken dan van aan zijn zwembad? LEEF! Drink een pintje en stop vooral met zagen.
Die logica, beste vrienden, daar gaan wij ons nooit bij neerleggen!
Wij willen een echte miljonairstaks. The real one.
Als we van die regering één ding gehoord hebben, dan is het wel: er is geen geld. Voor de pensioenen? Er is geen geld. Voor de lonen? Er is geen geld. Voor het klimaat? Er is geen geld.
Maar ik heb goed nieuws voor de regering: wij hebben het geld gevonden.
Onze studiedienst is gaan kijken naar de allerrijkste 1% in België en wat blijkt? Die zijn het afgelopen jaar 22 miljard euro rijker geworden. 22 miljard! Tegelijk heeft de 50% minst rijken koopkracht verloren het afgelopen jaar.
De rijken worden rijker, en de armen armer. Dat willen wij veranderen met de PVDA.
Zodra we willen praten over een eerlijke bijdrage van de superrijken, is er één iemand die alles blokkeert en op alle tv-zenders staat te gesticuleren om uit te leggen hoe onrechtvaardig het wel niet is om de superrijken te belasten.
Jullie hebben al geraden over wie ik het heb.
Ik heb het natuurlijk over Georges-Louis Bouchez.
En wat zegt Georges-Louis Bouchez ons? “We gaan toch niet nóg een belasting invoeren?”
Maar, meneer Bouchez, om de werkende mensen extra taksen op te leggen, dan blokkeert u niet.
Om een wegenvignet in te voeren dat door de gewone mensen betaald wordt, dan mag het ook.
Om de onroerende voorheffing over het hele land te verhogen, als gevolg van het feit dat u de gemeenten financieel wurgt: geen enkel probleem.
Het inschrijvingsgeld voor studenten verhogen tot 1.200 euro? Geen probleem.
De accijnzen op gas verhogen midden in een energiecrisis? Dat gaat zonder enig probleem.
Wat een hypocrisie.
Maar niemand kan een idee tegenhouden waarvan de tijd gekomen is.
Meer dan 80 procent van de bevolking steunt de miljonairstaks, meneer Bouchez. Ook de sociale beweging staat achter deze maatregel.
Laten we van dit idee samen de werkelijkheid maken, vrienden!
Wij willen een echte miljonairstaks. The real one. Waarom ‘the real one’ en geen flauwe kopie? Omdat we echt moeten mikken op enkel de rijkste 1%. Zonder achterpoortjes. En de taks moet ambitieus zijn en minstens 8 miljard opbrengen.
Beste vrienden van Vooruit, terwijl jullie in de regering zitten, is de rijkste 1 procent op één jaar tijd 22 miljard euro rijker geworden. En daar zijn jullie helemaal niets bij gaan halen.
Hebben jullie het gehoord? Vooruit heeft een petitie gelanceerd voor een miljonairstaks. Oelala! Je weet, bij ons is het geen copyright, maar copyleft hé. Iedereen mag onze voorstellen overnemen, hoe meer hoe beter. Maar wel geen slechte kopie hé. Geen minitaksje als glijmiddel om nog maar eens een ronde besparingen te doen slikken.
Want, beste vrienden van Vooruit, terwijl jullie in de regering zitten, is de rijkste 1 procent op één jaar tijd 22 miljard euro rijker geworden. En daar zijn jullie helemaal niets bij gaan halen.
Tegelijk heeft de helft van de bevolking koopkracht verloren het afgelopen jaar. En toch zijn het de werkende mensen die mochten dokken. Met de pensioendiefstal. Met de indexblokkering. Met Frank Vandenbroucke die geneesmiddelen duurder maakt. Dat moet gedaan zijn.
Wij hebben geen slechte kopie nodig. Wij hebben een echte miljonairstaks nodig, the real one. Want dat is jullie probleem, beste Vooruit. Jullie zoeken geen alternatief voor al die besparingen. Jullie zoeken een schaamlapje om de btw te verhogen en de dokter duurder te maken. Een echte miljonairstaks haalt het geld waar het zit: bij de superrijken en de multimiljonairs. En levert minstens 8 miljard op. Dat is wat wij vandaag nodig hebben.
Omdat haar praatjes niet meer aanslaan, probeert de regering dit alternatief de mond te snoeren.
Je voelt het overal, beste vrienden en kameraden, het verhaaltje van de regering pakt niet meer. Het verhaaltje van ‘er is geen alternatief’. Natuurlijk is er een alternatief. Met de miljonairstaks. Met het stoppen van de wapenwedloop. Met het herfinancieren van onze sociale zekerheid.
Trouwens – even terzijde – het is juist omdat die praatjes niet meer aanslaan, dat de regering dit alternatief de mond probeert te snoeren. Ze probeert het sociaal verzet te criminaliseren en het recht om te betogen en zich te organiseren aan banden te leggen.
Maar vergis u niet: zulke ondemocratische maatregelen zijn geen teken van kracht. Ze zijn een teken van zwakte.
Want een regering die zeker is van haar draagvlak, hoeft mensen niet het zwijgen op te leggen, hoeft het verzet niet te vrezen.
Met duizenden kleine daden van solidariteit en verzet, bouwen we stap voor stap een nieuwe krachtverhouding op.
Kameraden, vanavond staat Manu Chao hier op het podium. Ik moet zeggen: ik ben daar echt fan van. En dan vooral van mijn favoriete album: “Próxima Estación: Esperanza”.
Volgende halte: hoop.
Wat Manu Chao voor ons zingt, is dat we nooit mogen opgeven. Voor onze kinderen. Voor onze vrienden. Voor onze klasse.
En dan moet ik opnieuw denken aan Pierre Kringels. De landbouwer die zijn tractor neemt, zijn watertank vult en naar de brand rijdt. Daarna komt een tweede. Een derde. Honderden mensen komen in beweging. “We zijn solidair. We gaan samen vooruit. We houden elkaar vast.”
In dat gebaar, in die solidariteit vinden we de kiem van een andere wereld.
Met elke actie, elke betoging, elke staking, met duizenden kleine daden van solidariteit en verzet, bouwen we stap voor stap een nieuwe krachtverhouding op.
En dat gebeurt overal.
Tegenover Trump zien we miljoenen mensen de straat opgaan. In Minneapolis kwam de werkende klasse in beweging tegen de ICE-troepen die gestuurd werden om angst te zaaien en mensen op te jagen.
In Duitsland zien we een nieuwe generatie jongeren, die voor het eerst uit de klas, uit de aula, uit de werkplaats komt en zegt: nee aan de dienstplicht en de miljarden voor de oorlog.
Tegenover de genocide in Palestina staat een internationale en steeds groter wordende solidariteitsbeweging.
Ik zeg vandaag heel duidelijk tegen Bart De Wever, tegen Conner Rousseau en tegen de hele regering: de sociale beweging gaat niet stoppen.
En kijk naar ons eigen land.
Bart De Wever en Conner Rousseau wilden met hun regering als een bulldozer over ons heen rijden met hun sociale afbraak en militarisering.
Maar tegenover die bulldozer is een beweging gegroeid zoals we er in jaren geen meer gezien hebben. Honderdduizenden mensen kwamen op straat. Algemene stakingen. Zorgpersoneel, spoormensen, arbeiders, leerkrachten, jongeren, bedienden, brandweerlui. En nog tal van andere sectoren. Ook mensen uit de cultuursector, de feministische beweging en vele anderen. Mensen die nog nooit gestaakt hadden, die voor het eerst mee gingen. Met jongeren overal in die betogingen. Veel jongeren.
En die strijd gaat door, kameraden.
Daarom wil ik hier vandaag één ding heel duidelijk zeggen. Tegen Bart De Wever. Tegen Conner Rousseau. Tegen de hele regering.
De sociale beweging gaat niet stoppen. De vakbonden roepen op tot een nationale betoging op 9 oktober, gevolgd door nog meer acties tegen de nieuwe besparingen en ze hebben groot gelijk. Wij zullen er bij zijn, en we zullen met veel zijn.
Als het kader ons voortdurend leidt naar oorlog, sociale afbraak en klimaatchaos, dan moeten we buiten het kader treden.
De regering wilde ons overtuigen dat langer werken onvermijdelijk was. Dat besparen noodzakelijk was. Dat miljarden voor wapens vanzelfsprekend waren. Dat gewone mensen opnieuw moesten betalen terwijl de superrijken buiten schot bleven.
Maar de regering heeft het debat over de legitimiteit van haar maatregelen verloren. Twee derde van het land steunt of begrijpt het sociaal protest. Een meerderheid vindt dat deze regering ouderen, zieken en vrouwen viseert terwijl ze de rijksten beschermt. De steun voor de explosie van de militaire uitgaven brokkelt af.
Maar telkens wanneer wij met alternatieven komen, die buiten het dominante kader gaan, dan zegt de regering: “Dat is niet realistisch.”
Maar als dat kader ons voortdurend leidt naar oorlog, sociale afbraak en klimaatchaos, dan is het niet onze ambitie die onrealistisch is. Dan is het onrealistisch om binnen dat kader te blijven.
En als het kader niet langer werkt, dan moeten we buiten het kader treden.
We bouwen een andere samenleving op. Een andere wereld. Een wereld die aan de behoeften van werkende mensen voldoet. Die wereld heet het socialisme.
Ja, onze samenleving moet anders functioneren. Niet in functie van de winst, maar in functie van de behoeften van de mensen en onze planeet. Een samenleving waarin niet de belangen van een kleine groep centraal staan, maar die van de meerderheid. Een socialistische samenleving.
Dat is geen verre droom. Dat is de strijd die vandaag al bezig is.
En daar ligt ook onze rol als partij.
Wij willen aan de zijde staan van al die mensen staan die in beweging komen.
Aan de zijde van wie strijdt voor koopkracht. Aan de zijde van wie de superrijken wil laten betalen. Aan de zijde van werknemers die hun pensioen en hun loon verdedigen. Aan de zijde van jongeren die zich verzetten tegen militarisering. Aan de zijde van iedereen die de oorlogspolitiek van Trump aanklaagt. Aan de zijde van de beweging voor Palestina. Aan de zijde van iedereen die strijdt voor een rechtvaardige klimaattransitie. Aan de zijde van de brandweerlieden en de landbouwers die de natuur beschermen. En aan de zijde van iedereen die vandaag, soms voor het eerst, zegt: dit aanvaard ik niet langer.
Onze rol is die krachten te steunen, samen te brengen en sterker te maken. Om van afzonderlijke strijd solidariteit te maken. Van solidariteit organisatie. En van organisatie een kracht die de samenleving kan veranderen.
Daarom zullen we het komende jaar aan de zijde staan van iedereen die strijdt.
Niet alleen om tegen te houden wat zij ons willen opleggen. Maar om samen iets anders op te bouwen.
Een andere logica. Een andere samenleving. Een andere wereld.
Een wereld die aan de behoeften van werkende mensen voldoet.
Die wereld heet het socialisme.
En zal tot stand komen dankzij onze strijd wereldwijd
Wij gaan door met de strijd! Merci ManiFiesta!
