Ontmoeting met Sam en Sarah, in het hart van de basisgroepen van de PVDA: "Mijn mama verandert de wereld"

Tibor Van Cutsem en Lola Laenen

Sam is 24 jaar en werkt sinds vijf jaar als pizzabakker in een restaurant in Antwerpen. Als hij geen deeg kneedt, is hij aan het klimmen of fietsen. Sarah is 34 jaar, alleenstaande moeder van twee kinderen, en werkt als verpleegster in een voorziening voor mensen met een beperking. 's Avonds leest ze, wandelt ze of volgt ze workshops bloemschikken. "Ik maak er veel plezier en kan er mijn zegje doen."

"Ik wilde graag iets doen"

Sam en Sarah kennen elkaar niet. Maar voor allebei was er een bepaald moment waarop alles in gang werd gezet.

Voor Sam was dat de sluiting van busfabrikant Van Hool in 2024. "Ik volgde de zaak en ging zelf kijken. Ik zag dat de PVDA altijd aanwezig was, aan de kant van de arbeiders. Ze vroegen de mensen om hun mening. Dat sprak mij aan. Ik wilde iets doen, maar ik wist niet wat. De PVDA was het antwoord."

Sarah stemt al sinds haar 18 voor de PVDA. De stap om bij een groep aan te sluiten kwam toen ze Mathieu Marchal, gemeenteraadslid in Charleroi, aansprak over problemen in haar wijk. "We hebben veel discussies gehad. Ik had een echt alternatief nodig en dat vond ik in het socialisme 2.0, een samenleving voor onze klasse, de werkende klasse. Ik heb bij de PVDA veel geleerd over hoe de wereld in elkaar zit. Bijvoorbeeld dat achter oorlogen altijd geld en andere belangen dan de onze schuilgaan."

Kartonnen lijnbussen en zebrapaden

In een basisgroep leer je en discussieer je. Maar ze ondernemen ook acties.

Door de besparingen van de Vlaamse regering op de openbare vervoersmaatschappij De Lijn, dreigt een buslijn in de wijk van Sam afgeschaft te worden. Net als vele andere in Vlaanderen, schoot ook de basisgroep van Sam onmiddellijk in actie. Ze toverden twee bakfietsen met karton om tot bussen, wat weerklank kreeg in de pers. "Ik heb de decors zelf gemaakt. Het is geweldig om te voelen dat je er echt zelf aan meegewerkt hebt."

Sarah en haar groep gingen in de wijk Belle-vue in Marcinelle van deur tot deur met een bevraging. Ze ontdekten zo een groot aantal problemen, zoals regelmatige snelheidsovertredingen in de buurt van een kinderdagverblijf en verschillende scholen. Op basis van de bevraging gingen ze rond met een petitie en richtte Mathieu zich tot de gemeenteraad. "Er bestaan geen kleine problemen. Het is echt belangrijk om de mensen in de straat te raadplegen."

"Ze aanvaarden me zoals ik ben"

Deel uitmaken van een collectief is niet iets wat vanzelf gaat. Sarah stottert. Een jaar geleden zou uitleg geven over een petitie op straat voor haar nog ondenkbaar geweest zijn: "Mijn engagement bij de PVDA heeft me echt geholpen om mijn beperking te aanvaarden. Ik ben aanvaard zoals ik ben. En ik wilde mijn grenzen verleggen, omdat wat we doen echt zin heeft. Vandaag voel ik me veel zekerder om met mensen te praten. En ik voel dat dit ook invloed heeft op andere vrienden. Als je durft, geeft dat anderen de kracht om hetzelfde te doen."

Er zijn ook praktische problemen die opgelost moeten worden als je samen iets organiseert. Vergaderingen 's avonds waren moeilijk voor een alleenstaande moeder. De groep heeft zich aangepast. "We komen nu op zaterdag bijeen en ik kon zelfs mijn kinderen meenemen. Veel van mijn vrienden doen nu hetzelfde. We passen ons aan, we zijn allemaal harde werkers en uiteindelijk komen we er wel uit." Sam lacht: "Ik heb een beetje een uitstelprobleem. Agenda's beheren is niet eenvoudig. Maar de verantwoordelijke van de groep houdt ons scherp en op koers. Dat helpt echt."

Spaghetti en kameraad-schap

De basisgroep draait ook om kameraadschap en goeie sfeer. "We besloten dat we meer dingen samen willen doen”, zegt Sam. “Zo houden we de volgende bijeenkomst van de basisgroep bij mij thuis en ik ga voor iedereen spaghetti koken. We hebben ook samen St Patrick's Day gevierd in een Ierse pub."

Sarahs groep is in slechts een paar maanden gegroeid van 4 naar 11 leden. "We proberen vorming, actie en kameraadschap te verbinden. We zijn een zeer diverse groep: een pizzabezorger, een bouwvakker, een medische secretaresse, een vrachtwagenchauffeur, …"

Sarah wil dat we het moment grijpen en blijven groeien. Ze droomt van cafés waar lokale mensen de groep kunnen ontmoeten. "Mensen zijn met hun hart in opstand gekomen en zijn op zoek naar een alternatief. Ze weten nog steeds niet veel over de PVDA, en nog minder over wat we met de groep doen. We moeten hen blijven bereiken om verder te groeien.”

Haar negenjarige dochter Bouchra vat de dingen beter samen dan wie ook. Op de vraag wat haar moeder voor de PVDA doet, antwoordt ze trots: "Mijn mama verandert de wereld."