Oorlog tegen Iran: de strategie van de totale vernietiging

door Marc Botenga, 
Europees volksvertegenwoordiger van de PVDA

Deze week hebben Amerikaans-Israëlische luchtaanvallen het Pasteur-instituut van Iran vernietigd. Dat is niet zomaar een gebouw. Het instituut werd opgericht in 1920 en was een van de eerste leden van het wereldwijde Pasteur-netwerk, dat al meer dan 100 jaar infectieziekten bestrijdt en vaccins ontwikkelt die essentieel zijn voor de mensheid. Het instituut had geholpen bij de bestrijding van Covid-19 en cholera, maar nu zijn zijn bibliotheken, laboratoria, biobanken… allemaal tot as herleid.

De vernietiging van het Pasteur-instituut is geen alleenstaand geval. Kort daarvoor hadden Israëlisch-Amerikaanse aanvallen de farmaceutische fabriek Tofigh Daru vernietigd. Die produceerde geneesmiddelen tegen kanker en multiple sclerose, en behandelingen voor hartziekten. Iran produceert zelf bijna 90% van de geneesmiddelen die het gebruikt, juist omdat westerse sancties het land van de wereldmarkt hebben afgesneden. En nu bombardeert men wat het heeft opgebouwd om te overleven.

Dit zijn slechts twee voorbeelden van een ijzingwekkende tactiek. Trump wil Iran terugbrengen naar het stenen tijdperk, zoals hij openlijk heeft verklaard. Dat is geen metafoor. De VS hebben het geprobeerd in Irak. En de Israëli’s passen dezelfde doctrine toe van Gaza tot Libanon.

De omvang is duizelingwekkend. Volgens de onafhankelijke onderzoeksgroep Airwars zijn in vier dagen ongeveer 4.000 doelen getroffen, een tempo dat ongeveer twee keer zo hoog ligt als aan het begin van de oorlog in Gaza in 2023. Volgens de Iraanse Rode Halve Maan heeft Israël meer dan 115.000 wooneenheden in het hele land beschadigd of vernietigd, waaronder honderden medische voorzieningen. Dit is geen nevenschade. Dit is systematisch.

Ze willen de ruggengraat van een land breken. Doelwit na doelwit.

De staalfabrieken. In de nacht van 1 op 2 april werden de drie grootste Iraanse staalgroepen gelijktijdig getroffen: Mobarakeh, Esfahan en Khuzestan. Dat is 70% van de nationale staalproductie. Tienduizenden banen. Het industriële skelet van een land. Dat zijn geen militaire doelwitten. Het is hun bedoeling een hele economie te vernietigen.

De olieopslagplaatsen van Teheran. Op 7 maart werden vier brandstofdepots in de hoofdstad gebombardeerd. Brandende olie stroomde de straten in. De volgende dag regende het zwart boven Teheran. De Wereldgezondheidsorganisatoe (WHO) waarschuwde voor ernstige gezondheidsrisico’s voor miljoenen inwoners. Een stad van tien miljoen mensen wordt vergiftigd voor tientallen jaren.

De universiteiten. Minstens 21 universiteiten zijn getroffen sinds het begin van de oorlog. De Universiteit voor Wetenschap en Technologie van Teheran, opgericht in 1929 en de eerste ingenieursschool van het land, werd tot as herleid. De Technologische Universiteit van Isfahan werd twee dagen op rij gebombardeerd. Dit zijn de plaatsen waar de artsen, ingenieurs en wetenschappers van morgen worden opgeleid. Men vernietigt ze niet om een militaire dreiging uit te schakelen, maar om te verhinderen dat een land zich herstelt.

De civiele nucleaire installaties. Meerdere keren gebombardeerd sinds het begin van de oorlog, met het risico op een groot ongeluk waarvan de gevolgen ver buiten de grenzen van Iran zouden reiken.

Het historisch en cultureel erfgoed. In het Golestanpaleis, een meesterwerk uit de Kadjarenperiode, zijn spiegelplafonds verbrijzeld, bogen ingestort, muren met glazen mozaïeken beschadigd... De beroemde spiegeldecoraties in het Paleis van de Veertig Zuilen in Isfahan is beschadigd. Een 400 jaar oude fresco is gescheurd. De oudste vrijdagmoskee van Iran is beschadigd. Meer dan 131 historische sites zijn getroffen. Nochtans had UNESCO vooraf de geografische coördinaten van deze sites doorgegeven… Zo valt men de geschiedenis van een land, een volk, een beschaving aan.

En bovenal, laten we Minab nooit vergeten. Daar begon de oorlog: met een Amerikaans bombardement op een school waarbij meer dan honderd jonge meisjes omkwamen. Eerst werd het ontkend, daarna zei men dat het de Iraniërs zelf waren, vervolgens dat het een ongeluk was door een kaart die al jaren niet was bijgewerkt, en de schuld werd zelfs afgeschoven op kunstmatige intelligentie. Sindsdien zijn nog honderden scholen getroffen. Deze week nog een weeshuis ten westen van Teheran. En een muziekschool voorgoed tot zwijgen gebracht.

En Trump blijft dreigen. Elektriciteitscentrales. Oliebronnen. Ontziltingsinstallaties, die drinkwater leveren aan miljoenen mensen in een droge regio.

Ze verbergen hun intenties niet. Pete Hegseth, de Amerikaanse minister van Defensie, verklaarde publiekelijk dat “de hele dag dood en vernietiging uit de lucht” op Iran zou neerkomen. Hij waarschuwde dat “de enigen die zich zorgen moeten maken de Iraniërs zijn die denken dat ze zullen blijven leven”. Hij postte op sociale media: “Op weg naar het stenen tijdperk.” Dat zijn geen uitschuivers. Dat is de doctrine.

Het aanvallen van civiele infrastructuur is een oorlogsmisdaad. Deze oorlog is een oorlog tegen een volk en tegen de mogelijkheid van dat volk om te leven, zich te verzorgen, te werken, te leren. Het doel is existentieel: een Iran dat zo verzwakt is dat het zich nooit meer kan herstellen. Een failliete staat, die compleet afhankelijk wordt van anderen, en die generaties lang niet in staat zal zijn zichzelf opnieuw op te bouwen.

Ondertussen schieten de prijzen van olie en gas omhoog en maken multinationale energiebedrijven superwinsten. De gevolgen van de bommen die ze op de Iraniërs gooien, worden afgewenteld op de werkende bevolking in Europa.

Europa moet stoppen met zwijgen en met meewerken. Europese leiders, zoals de voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen, beschuldigen Iran, en roepen Iran op de oorlog te stoppen. Alsof het niet de Verenigde Staten en Israël zijn die Iran hebben aangevallen. De wereld op zijn kop.

Voortaan is elke stilte van onze regeringen medeplichtigheid. Elke toestemming aan de Verenigde Staten om ons luchtruim of bases in Europa te gebruiken, is medeplichtigheid. Dit moet stoppen. Sommige Europese landen hebben al geweigerd hun bases ter beschikking te stellen, zoals Spanje, of hun luchtruim, zoals Oostenrijk. Onder druk beginnen andere landen beperkingen op te leggen. Dat is belangrijk. België moet volgen.

We kunnen geen wereld accepteren waarin de vernietiging van beschavingen en volkeren de norm wordt. Vrede is geen optie, maar een eis, een noodzaak.