Vier keer “onze toekomst, niet hun oorlogen”

Aan de regeringstafel worden de miljarden bij elkaar opgeteld. Aan de keukentafel van gezinnen worden de euro's geteld. Boodschappen, verwarming, huisvesting, mobiliteit, de studies van de kinderen… Overal leeft dezelfde bezorgdheid: hoeveel zullen we nog moeten betalen?

Al weken zoeken premier De Wever en co naar manieren om hun begroting rond te krijgen. Nieuwe besparingen, hogere taksen, extra inspanningen: we zouden opnieuw de buikriem moeten aanhalen. Maar voor de aankoop van gevechtsvliegtuigen, drones en ander militair materieel liggen de miljarden al klaar. Het boodschappenlijstje van het ministerie van Defensie is schier eindeloos.

Maar als het erop aankomt om de grote fortuinen te laten bijdragen, dan schieten de onderhandelingen plots niet meer op.

Het zijn politieke keuzes. En die keuzes bepalen onze toekomst.

Van de schoolbanken naar de straten van Brussel

👉 17 november

Op dinsdag 17 november trekken studenten en leerkrachten uit het Nederlandstalige en het Franstalige onderwijs de straat op tegen de onderwijshervormingen. 

Voor veel jongeren wordt verder studeren financieel steeds moeilijker. In het Nederlandstalige onderwijs wordt gesnoeid in de studiebeurzen, in het Franstalige hoger onderwijs schiet het inschrijvingsgeld omhoog naar bijna 1.200 euro.

Daarnaast wordt het recht op kinderbijslag beperkt tot de leeftijd van 23 jaar en dreigt het openbaar vervoer duurder te worden.

De toegang tot onderwijs en de zelfstandigheid van jongeren staan dus op het spel. Om nog maar te zwijgen van de omstandigheden waarin ze les moeten volgen.

Niemand verwoordt het beter dan Louise Mandjombe, een jonge scholierenactiviste. Voor een bomvolle zaal, tijdens de voorstelling van het boek De laatste dagen van de oude normaal van Peter Mertens, vertelt ze het volgende:

“Vandaag zitten sommige leerlingen met 42 in één klas, in gebouwen waar het in de winter veel te koud en in de zomer veel te warm is. Daarom komen we in actie. En het getuigt van ongelooflijk veel minachting voor jongeren om te denken dat wij niet in staat zouden zijn om zelf na te denken en zelf over te gaan tot actie.

En tegen minister van Defensie Theo Francken, die jonge relschoppers naar heropvoedingskampen wil sturen, wil ik dit zeggen: er bestaat al een plek waar jongeren kunnen leren en gevormd worden. Die plek heet de school. Daar moeten we in investeren, niet in F-35’s.”

👉 20 november

Investeren in scholen in plaats van in F-35’s. Dat is ook de keuze die jongeren op vrijdag 20 november zullen verdedigen tijdens de Europese actiedag tegen militarisering, georganiseerd door Service for Peace. Er vinden acties plaats in verschillende steden in het land.

Op je zeventiende zou je moeten kunnen dromen over je studies, je latere beroep en je toekomstplannen. Maar in plaats daarvan schrijft de minister van Defensie jongeren aan met het voorstel om bij het leger te gaan. Er is te weinig geld voor onderwijs en voor de noden van jongeren, maar meer uitgeven aan oorlog en militarisering, dat is wél een prioriteit voor de regering.

👉 22 november

Op zondag 22 november komen we in Brussel op straat samen met vakbonden, vredesbewegingen, middenveld en klimaatorganisaties, op initiatief van Stop Militarisation. 

Voor ons betekent veiligheid ook leven in vrede, investeren in diplomatie, toegang hebben tot gezondheidszorg en hogere studies, waardig kunnen werken en met vertrouwen naar de toekomst kunnen kijken.

De werkende bevolking en het middenveld komen massaal in actie

👉 23 november

Maandag 23 november wordt het grote sociale actiemoment van deze week. 

Het gemeenschappelijk vakbondsfront (ABVV | ACV) roept samen met tal van verenigingen op tot een grote nationale betoging in Brussel tegen de nieuwe besparingsmaatregelen van de Arizona-regering. Met een duidelijke boodschap: zelf onze toekomst uitbouwen, niet ze zomaar ondergaan.

Werknemers uit verschillende sectoren, gepensioneerden, jongeren en mensen uit het middenveld: iedereen zal aanwezig zijn. We hebben allemaal een verschillende invalshoek, maar allemaal weigeren we ons te schikken naar de gevolgen van wat De Wever, Rousseau, Mahdi, Bouchez en Prévot beslissen.

Waarom zijn het altijd dezelfden die inspanningen moeten leveren? Waarom laten ze de grote vermogens niet écht bijdragen, in plaats van onze koopkracht en onze sociale bescherming aan te vallen? Waarom zetten we geen rem op de militaire uitgaven?

Op 23 november brengen we die vragen op straat. En we zullen tonen dat er andere keuzes mogelijk zijn dan degene die vandaag als ‘onvermijdelijk’ worden voorgesteld. Er zijn alternatieven.

Onze toekomst bouwen we samen, op straat

Deze vier actiedagen hebben elk hun eigen eisen. Maar of het nu gaat om onderwijs of vrede, pensioenen of lonen: we verdedigen allemaal hetzelfde idee. We willen onze toekomst zelf kunnen uitbouwen, in plaats van de keuzes van de regering zomaar te moeten ondergaan.

In Brussel onderhandelen ministers over cijfers en miljarden. Maar onze toekomst wordt niet alleen beslist in de Wetstraat. Ze wordt ook bepaald wanneer de stem van de straat klinkt, wanneer we ons organiseren in onze scholen, op onze werkplekken en in onze buurten.

Wij willen toegankelijk onderwijs, waardige lonen en pensioenen, sterke gezondheidszorg, een toekomst voor jongeren en een samenleving in vrede.

Want onze toekomst verdient beter dan nieuwe besparingen en nieuwe oorlogen.