PVDA op de Antwerp Pride

PVDA op de Pride

De Antwerp Pride is, samen met die van Brussel, een van de grootste jaarlijkse protestmanifestaties die de strijd voor gelijke rechten voor iedereen onder de regenboog in de verf zetten. De Pride is een feest en een protest dat de wereld wil veranderen. Nu rechtse en extreemrechtse krachten wereldwijd, in Europa en ook in België sterker worden, zijn die protesten meer dan nodig. We zien queerrechten over de hele wereld onder druk staan, en ook hier in België zijn er problemen. Unia trok al aan de alarmbel. In 2018 vond één op de tien jongeren dat geweld tegen homoseksuelen in sommige gevallen aanvaardbaar was; in 2025 was dat al één op de vijf. Dat is een verdubbeling. Belgie is in 2026 zelfs gezakt op de Europese ranking voor LGBTI+ rechten. De arbeids- en woonmarkten zijn nog steeds niet even toegankelijk voor transpersonen als voor cispersonen. Toch blijft diepgaand beleid uit op zowel nationaal als lokaal niveau.

Op nationaal niveau besliste de Arizona-regering, met N-VA, cd&v én Vooruit, om het verenigde middenveld aan te vallen. Heel wat organisaties verloren plots een belangrijk deel van hun middelen. Een daarvan is Unia, het gelijkekansencentrum dat onder meer LGBTI+-personen bijstaat bij discriminatie. Unia verliest een kwart van zijn middelen op een moment waarop het aantal meldingen van haatmisdrijven tegen LGBTI+-personen toeneemt. Minister Zuhal Demir liet recent zelfs een ballonnetje op om het Vlaams Mensenrechteninstituut af te schaffen.

In Antwerpen stelt het stadsbestuur vast dat discriminatie en holebi- en transfobie toenemen, maar blijft het in de marge rommelen. Bovendien neemt het stadsbestuur het gevaar dat extreemrechts voor LGBTI+-personen vormt niet ernstig. Toen de militante extreemrechtse organisatie Voorpost in 2025 vroeg om met antitransboodschappen tegen de Pride te mogen betogen, faciliteerde de stad dat. In plaats van de tegenbetoging aan de andere kant van de stad te laten doorgaan, dwong de stad de organisatie van de Pride om zich aan te passen. Zo organiseerde ze confrontatie en conflict, in plaats van een veilige plek voor LGBTI+-personen te garanderen. Dat zegt zeer veel over de manier waarop zij naar gelijke rechten kijkt.

Daar blijft het niet bij. Waarnemend burgemeester Els van Doesburg (N-VA) steekt niet onder stoelen of banken wat ze over transpersonen denkt. Dat heeft gevolgen voor de transzorg in het Antwerpse stedelijke ziekenhuis, en ze reduceert transervaringen tot “een geestig verkleedpartijtje”. En dat terwijl transpersonen de groep vormen met de grootste kans op suïcidale gedachten en handelingen. Alle onderzoeken tonen nochtans aan dat juiste informatie en begeleiding cruciaal zijn om dit te vermijden.

De stad pakt stevig uit met de Antwerp Pride. Maar voor het stadsbestuur lijkt de Pride eerder een citymarketingevenement of een hoogdag van het regenboogtoerisme dat geld moet opbrengen. Voor ons moet de Antwerp Pride meer zijn dan een citymarketingevenement. Gelukkig is er een groot netwerk van organisaties die daar mee voor zorgen.

Het Roze Huis in Antwerpen speelt een heel belangrijke rol in de uitbouw van een sterke LGBTI+-beweging in onze stad. De middelen die het hiervoor krijgt, laten toe om jaarlijks slechts 150 personen vooruit te helpen. Voor een stad met meer dan 550.000 inwoners is dat zelfs geen druppel op een hete plaat. Recent schrapte de Vlaamse regering, ook met N-VA en Vooruit, de gelijkekansensubsidies waar het Roze Huis op kon rekenen. Vlaams minister van Gelijke Kansen Caroline Gennez (Vooruit) doet hier niets aan. Ook het stadsbestuur weigert zich ertoe te engageren om dit bij de Vlaamse regering aan te klagen of het verschil bij te passen. In plaats van meer ruimte te garanderen voor initiatieven die de rechten van LGBTI+-personen verdedigen, bouwt het stadsbestuur die ruimte verder af.

Dit alles toont aan dat de strijd voor gelijke rechten nog lang niet gestreden is. Bovendien zit er nog meer achter, want met hun verdelende taal zetten de rechtse en conservatieve krachten mensen ertoe aan naar beneden te stampen in plaats van naar boven te kijken. Door bijvoorbeeld te focussen op de vraag wat transpersonen al dan niet zouden mogen doen, trekken ze de aandacht weg van de sociale en democratische afbraak die ze overal organiseren. Zo houden ze de rijkste 1% buiten schot en verzwakken ze de slagkracht van de werkende klasse om hiertegenin te gaan.

Wanneer men erin slaagt de rechten van één groep in vraag te stellen, volgen al snel vragen over de rechten van anderen. Tot er niemand meer overblijft. Ook dat leert de geschiedenis.

Rechten krijg je niet zomaar, je dwingt die af. En dat begint en eindigt op straat. Dat is een waarheid die de LGBTI+-gemeenschap maar al te goed kent. Pride-parades, zoals die in Antwerpen, zijn daarvoor cruciaal. Ze brengen tienduizenden mensen bij elkaar om te tonen dat de grote meerderheid van de bevolking wil dat er verandering komt. Ze bieden de kans om solidariteit te tonen en een veilige plek te creëren waar je echt jezelf kunt zijn en je kunt tonen zoals je bent. En ze zijn ook een protest. Daarom loopt de PVDA de laatste jaren mee met de slogan “Protest with Pride”. Want zolang we in een systeem leven dat baat heeft bij discriminatie en verdeeldheid, zijn protesten als de Pride broodnodig. En evenlang zal de PVDA aan de kant blijven staan van wie deze verandering wil teweegbrengen.

Waarom we meelopen

Praktisch

We verzamelen voor de Antwerp Pride met de PVDA en haar jongeren- en vrouwenorganisaties Comac, RedFox en Zelle op zaterdag 8 augustus. Zet dit alvast in je agenda en houd onze sociale media in de gaten voor meer praktische informatie.