De zorgsector heeft geen Beke, maar veel meer middelen nodig

Op 5 maart protesteert de zorg- en welzijnssector tegen de besparingen van minister Beke (CD&V). Ze hebben groot gelijk. Van het beloofde warme en zorgzame Vlaanderen komt niet veel in huis. Ondanks de grote noden en dure beloftes wordt er overal gesnoeid: van de zorg voor personen met een handicap tot de centra voor geestelijke gezondheidszorg. De PVDA eist dat de besparingen teruggedraaid worden en investeringen in de plaats komen.

Wanneer Wouter Beke begin oktober 2019 op het toneel verschijnt als nieuwe Minister van Welzijn, geeft hij meteen toe dat het geen droomjob is. Maar in ruil voor een derde ministerpost moet CD&V de minister van Welzijn leveren. “De minister van Welzijn zal altijd de minister van ‘nooit genoeg’ zijn, omdat de zorg en de noden altijd groter zijn dan datgene wat kan”, zei hij.

Moeten we ons daar dan bij neerleggen? Is er in een van de meest welvarende regio’s op deze planeet echt niet genoeg budget om zorg te bieden aan elke persoon met een handicap, aan elk slachtoffer van familiaal geweld, aan elke persoon in armoede? Waren de middelen de voorbije jaren echt al historisch hoog, en kan de sector echt met wat minder ook?

Five more years van besparingen

Wie luistert naar de mensen uit de zorgsector krijgt een heel ander beeld. Zij spreken over verpleegkundigen die ’s nachts in hun eentje verantwoordelijk zijn voor meer dan 100 ouderen, over lange wachtlijsten voor een plaats in de jeugdzorg, over 15.000 mensen met een handicap die wachten op een budget voor hulp, over vrijwilligers die een wijnavond of wafelenbak organiseren om noodzakelijke aankopen te kunnen doen. En last but not least, over de toenemende werkdruk en uitvallen door burn-out. De werkbaarheidsmonitor van de SERV toont de op één na grootste stijging van werkstress in de zorg en welzijnssector (na onderwijs). Vier op tien personeelsleden heeft klachten over werkstress.

Aan de mensen die al jaren wachten op hulp en het personeel dat al jaren het hoofd boven water probeert te houden, belooft minister Beke nu five more years van besparingen.

Aan de mensen die al jaren wachten op hulp en het personeel dat al jaren het hoofd boven water probeert te houden, belooft minister Beke nu five more years van besparingen.  Alle organisaties uit de zorg- en welzijnssector moeten een besparing slikken van zes procent. “Nooit eerder werd er zo drastisch bespaard op welzijn”, reageert Margot Cloet van Zorgnet Icuro. “Er wordt nu voor het eerst echt bespaard op domeinen die bij de laatste staatshervorming overgekomen zijn van het federale niveau.” Voorstanders van een splitsing van het land zeggen: “Wat we zelf doen, doen we beter.” Maar dat slaat blijkbaar niet op de kwaliteit van zorg, wel op hoeveel je durft te besparen. 

Waar gaan we het geld halen?

Minister Beke is als een echte boekhouder tewerk gegaan. Elke organisatie moet besparen, de ene iets meer en de andere iets minder. Maar als daar kritiek op komt, spreekt de minister over fake news en investeringen. Die investeringen in nieuw beleid zijn echter maar mogelijk door tegelijkertijd te besparen op het bestaande aanbod. Reculer pour mieux sauter noemt hij dat (achteruit gaan om beter te kunnen springen). Maar de mensen in de zorg staan vandaag al met de rug tegen de muur, ze kunnen geen stap meer achteruit zetten. 

De mensen in de zorg staan vandaag al met de rug tegen de muur, ze kunnen geen stap meer achteruit zetten.

"Tja, ik moet het geld ergens gaan halen, hé, en het zal nooit genoeg zijn”, reageert Beke. Maar er blijken heilige huisjes te zijn die steeds minder moeten bijdragen aan de samenleving. In 2015 werd een taxshift doorgevoerd. Het resultaat is vandaag duidelijk: een ongedekte cheque van drie miljard euro aan winstgevende multinationals. Drie miljard euro minder inkomsten voor de sociale zekerheid. De federale regering verwent aandeelhouders in Frankfurt en Londen en ondertussen laat de Vlaamse regering duizenden hulpbehoevenden in de kou staan. “Ik sta 100% achter de taxshift”, onderstreept Wouter Beke. Dat is dan duidelijk. 

Efficiënt besparen

Van de CAW’s tot de instellingen voor personen met een handicap, minister Beke beweert bij hoog en laag dat de besparingen een efficiëntie-oefening zijn op de overheadkosten. Ze zouden zich niet laten voelen op het terrein. Ondertussen zijn de eerste naakte ontslagen gevallen, zijn er twee inloopcentra voor daklozen gesloten, wordt de individuele psychologische begeleiding bij de CAW’s afgebouwd en geeft minister Beke toe dat de wachtlijst voor personen met een handicap deze legislatuur verder zal aangroeien. Als er één iemand fake news verkoopt, dan is het wel Wouter Beke zelf.

Als er één iemand fake news verkoopt, dan is het wel Wouter Beke zelf.

Iedereen die in de zorg werkt, weet dat het overgrote deel van de zorgorganisaties geen lessen te krijgen heeft in efficiënter werken. Al jaren moeten ze elke euro twee keer omdraaien. Daar kan de Vlaamse Regering een puntje aan zuigen. In budgettair krappe tijden hebben de negen Vlaamse ministers maar liefst 34 dure leasingwagens voor hun kabinetten en geven ze zichzelf een loon van 10.000 euro netto per maand.

Meester, ze luisteren niet

Na de protesten van december moet een nieuwe betoging op 5 maart voor nog meer #VuurWerk zorgen. “Geen Beke, maar veel meer middelen voor Zorg, Welzijn en Cultuur”, kondigt ACV Puls aan. BBTK spreekt over “De Grote Social Profit betoging”. De werkgeverskoepels van de zorgsector trekken aan de alarmbel met een vlammende open brief aan de Vlaamse regering. 

Door op 5 maart opnieuw met veel mensen in actie te komen kunnen we de druk verder opvoeren.

Onder druk heeft minister Beke de besparingen bij de zelfmoordpreventie deels teruggetrokken. Door op 5 maart opnieuw met veel mensen in actie te komen kunnen we de druk verder opvoeren. Five more years van besparingen zijn onaanvaardbaar. Als we werk maken van eerlijke fiscaliteit en een sterke sociale zekerheid is er wél geld voor een warme en zorgzame samenleving. Zorgen voor elkaar is wat ons tot mensen maakt. Dat moeten we koesteren, niet afbreken.

 


2 reacties

Gelieve je mail te bekijken voor een link om je account te activeren.
  • Guy Bongers
    heeft gereageerd 2020-03-18 23:52:48 +0100
    Het is heel moeilijk de rekening van een ander te maken.
    Het is ook moeilijk en onpopulair om verder te kijken dan de neus lang is.
    Er is ook de tendens om te generaliseren, ook bij mezelf.

    Er is spot goedkoop zwemgelegenheid. Hoeveel maken daar gebruik van ? Het is goed voor de gezondheid. Maar als ze niet graag zwemmen doen ze het niet. Wandelen buiten goede wandel schoenen kost het niets fitness daar en tegen kost veel geld.
    Ik gaan van uit de sint rochusstraat in Deurne te voet of met de fiets overal naar toe. Ik heb daar de tijd en de goesting voor.

    Ook te voet tot het centrum van Antwerpen. Ik ben een rare kadée die dat vaak en graag doe, of ziijn het anderen die raar zijn.
    Ik krijg te horen dat dat sterk is. Anders om is het zwak van anderen om dat niet te doen.
    Ik neem ook wel af en toe openbaar vervoer. Lui zijn is soms goed voor de conditie. En het blijft praktisch.

    Ik ken een vrouw G. Ze doet vrijwilligerswerk in de sint rochustraat in Deurne en woont in Borsbeek. Ik kwam haar is tegen op straat toen de bus het had laten afweten. Haar commentaar “Als ik te voet was geweest was ik al thuis geweest”. Ik weet niet of het gebruikelijk van haar is om de bus naar huis te nemen. Ik vermoed dat ze meestal de fiets neemt.

    Ik merk dat het mijn gewoonte is om te denken eerst aan kopen als ik iets nodig heb. UIt gewoonte, voorbeeld van mijn ouders volgend. Maar stukjes en beetjes maak ik dingen in plaats van te kopen. IK ben voor huisnijverheid. Maar doe het nog weinig.
    Hoe meer ik dat doe hoe beter voor mijn economie, Kapaciteit verhogend.

    We zijn blinde gewoonte getrouwe dieren. We beseffen niet dat we kiekens zijn zonder kop. Een deel leert zijn les en de andere niet.

    De PVDA is als voorvechter en voorprater van de kleine kritisch op de grote mens. De kleine mens is zeer divers. Net zo als de grote mens. Waarum is de kleine mens klein?
    Tegenslag. Geef verschillende mensen met dezelfde achtergrond dezelfde tegenslag, dan zullen er bij die er aan kapot gaan, andere die compenseren door bedrog, of door creativiteit, of door relativiteit of door anderen er boven op geraken. Klopt dat ?

    Mensen hebben niet dezelfde achtergrond. Hun achtergrond verschilt, persoonlijkheid, familie, gemeenschap opvoeding, verschillende stapels van geloof in zichzelf of bepaalde moraal, inzicht en andere dingen.

    Dit bericht net zoals het leven is een hutsenpot.
    Niet direct antwoord gevend op het artikel.

    Ze zijn voor zich zelf slecht bezig. Ze maken zichzelf steeds onsympatieker. Resultaat de kiezer gaat dan ofwel naar rechts of naar links. Naar gelang wiens verhaal ze eerst gewonnen voor zijn.
    Ik was een aantal jaar geleden op de nieuwjaars-receptie van PVDA. De toespraak van Raoul is “rechts” opruiende taal. Hij had een aantal van de leden kunnen opruien om gelijk hoeligangs de boel kort en klein te slaan.

    Dat geld voor een deel van de leden.

    Waar komen we vandaan, Wat zien we wel en niet.
    INZICHT. De wereldoorlogen gaven het BESEF dat er meer broederschap moet zijn tussen de staten. Zovelen jaren na de franse revolutie met zijn leuzes van broederschap. Waarom is er een gebrek aan broederschap ?
    Kan er ook teveel broederschap zijn ? Het kan ook versmachtend zijn.

    Zorg begint als we klein zijn. Ik heb in mijn jeugd inzicht in mezelf niet mee gekregen. Dat moet ik nu leren , 47j. Er was niet het BESEF dat dat nodig is. Dat besef groeit nu misschien wel, een beetje vermoed ik. Dat is een wereld buiten die van mij. Het zal onvermijdelijk groeien.

    Door de economische realiteit is er meer zorg nodig omdat te compenseren. Er word hard gewerkt om winst te maken. Om zichzelf met dat geld een nanny leven te betalen. Voor iedereen een NANNY leven. Voor de rijken, betaald door de onderdanige werkers en consumerende klanten. Voor de onderdanige werkers betaald met de belastigen. Voor de consumerende klanten betaald met hun centen.

    Dat vraagt meer zorg. Ze werken te hard , Ze verzorgen zichzelf niet goed, ze hebben een luxe , nanny leven. couchpotatos.

    Gaan voor minder besparingen is blijven zitten met het zelfde systeem.

    Gaan voor verandering is het systeem veranderen. Echt leven naar waarden, die geen lege leuzes zijn. Ook voor mezelf.
    Heel moeilijk. Uiteindelijk onvermijdelijk. Stap voor stap bereikt.

    Te veel het oud spelleke bij de PVDA. Gaan voor wat ge ziet, wat bepaald word door wat je kent, je achtergrond. Dat doen de meeste mensen. Ook mezelf.
  • Jeroen Taverniers
    heeft gereageerd 2020-02-26 14:35:22 +0100
    40 jaar neolibraal heeft geleid tot een staat in ontbinding. Gezondheidszorg, justitie, onderwijs, infrastructuur, lucht- en spoorwegpolitie, openbaar vervoer… overal zie je dezelfde problemen opduiken. Men vindt geen geen personeel meer door de lage lonen, de werkdruk is inmens hoog, en dat doordat de staat zijn eigen inkomsten al 40 jaar lang ondergraaft. Daarom ben ik pessimistisch, alles is al over de grens kapot bespaard en nog steeds stijgt het overheidstekort. Al ben ik orthodox als het over schuld gaat. In werkelijkheid is er te veel aan menselijke arbeid en hebben we nog een grote reserve aan arbeid, er is gewoon een technisch probleem van geld.

    Over de zorg zelf ben ik wel kritisch. Ik ben voor een sterke sociale zekerheid maar niet voor een ‘nanny state’. Tegenwoordig wordt alle verantwoordelijkheid doorgeschoven naar de overheid. Men verwacht zorg op maat van elk individu, wat eigenlijk onmogelijk is en overdreven duur is. Je kan zorg bieden tot een bepaald niveau maar eigen verantwoordelijk is ook belangrijk. Daarom kan je mensen een betere uitkering geven waarmee ze zelf aan de slag kunnen zodat je geen heel instituut met bureaucratie nodig hebt.
    Zo hoor ik voorbeelden van mensen die verlamd zijn en dan vinden dat het de taak van de overheid is zodat zij zelfstandig kunnen leven. Nu dat is een zeer grote eis, langs een kant past dat ook binnen onze hyperinvidualistische maatschappij. Natuurlijk verdient die persoon zorg en een uitkering waarmee hij waardig kan leven. Maar in eerste plaatst moeten de ouders hun verantwoordelijkheid nemen. Indien dit niet kan zijn er zorgcentra waar zorg betaalbaar ingericht wordt. De eis om alleen te wonen wil zeggen dat de woning voleldig aangepast moet zijn en er huishoudelijk en medishe hulp 24/7 beschikbaar moet zijn. In plaats van één persoon te helpen kan je er tien of twintig helpen. De zorgeisen moeten nog redelijk zijn.
    Je hoort het ook bij ouders als ze een gehandycapt kind hebben. De overheid moet volgens hen de zorg overnemen. Mensen kiezen voor zichzelf, hun vrije tijd, hun reizen, zorg voor mekaar komt als laatste. Dat zie je ook bij ouderen. Wij gingen met onze ouders elke week kuisen, boodschappen doen, rondrijden, we probeerden zoveel mogelijk zelf te doen. Nu schuift men dit af op de overheid.
    Jeugdinstellingen, waar zijn die ouders? Het lijkt wel dat veel ouders er zich nogal makkelijk vanaf maken.
    En al die zorg gaat met veel bureacratie gepaard, want om geld te krijgen heb je heel veel controle organen nodig. Samen met een leger hulpverleners. Tegenwoordig heb je voor alles, maar dan ook alles hulp verkrijgbaar. Mensen gedragen zich hulpeloos, ze denken dat voor elk probleem er een oplossing moet zijn, een oplossing die de overheid aanbied. Een bay die eens te veel huilt, een actief kind, tiener met stemmingwissels,.. normale dingen zijn nu een probleem dat opgelost moeten worden door de overheid. Diene heeft een lifecoach nodig de andere een werkcoach, mensen zijn echt hulpeloos geworden. Het is doorgedraaid naar een nany state.

We hebben jouw steun nodig